Gorgo. Praxinoe. Eunoa. Anus. Hospes.
Gor. NUnquid Praxinoe manet intus in aedibus istis?
Eu. Intus iamdudum est, sed quam tu lenta fuisti
Prax. Quamvis sera venis Gorgo, tamen hoc quoque miror
Quod tandem venias, sed tu nunc protinus isti
Eunoa porrecto cervical pone sedili
Eu. Recte hoc compositum est. Prax. hic Gorgo chara sedeto
Gor. Heu furor, o fatui quanta est insania vulgi
Vix vobis servata, incommoda multa viarum
Evasi quae lativagae vis plurima turbae
Multa quadrigarum faciunt crepidaeque molestae
Et passim chlamydata cohors effusa virorum
Praeterquam quod iniqua via est et longior aequo
Tu quoque quam vellem nunc longius ipsa moraris
Prax. Has meus extremas est ille profectus ad oras
Terrarum, et nido insidet huic, non incolit aedes
Scilicet ut ne nos vicinia commoda iungat
Ille malum me discrucians, et semper iniquis
Litibus exercens, meritum quem taliter odi
Gor. Per Venerem ne tanta tui malefacta mariti
Dixeris, aut isto culparis nomine coram
Hoc puero, viden aspiciat te ut parvulus ipse
Prax. Zopyrion confide animo dulcissime fili
Non ut rere tuum signant mea verba parentem
Gor. Percipit ipse infans, bonus est pater ille profecto
Ut me magna iuvet coniux Plutonis avari
Prax. Ille quidem pater ille forum cum nuper adisset
Empturus nitrumque recens fucumque marinum
Retulit insipidi demortua grana salilli
Hic vir inutilis ulnarum bis quinque triumque
Gor. Et talis meus est argentum perdere natus
Arte Dioclides simili, nam vellera quinque
Emit heri penso drachmarum munere septem
Vellera quae dixisse canum, frugisque vetustae
Frustra queas, sordesque meras, opus ex opere ipso
I nunc sume tuos quos fibula nectit amictus
Plurima regalem Ptolemaei divitis aulam
Ibimus, ut pulchro quae pulchra paravit Adonidi
Adsimus pompae, quam nunc formosa paratu
Magnifico regina, ut fama fertur, adornat
Prax. Sponte beata sua succedunt cuncta beatis
Quae tu vidisti, quia, qualia sint ea, nosti
Dixeris his etiam qui non videre. Gor. Sed instat
Tempus, et ire monet, sunt ocia semper inerti.
Prax. Huc age profer aquam gravibus contrita flagellis
Eunoa, pone iterum, quam quaerunt mollia feles
Ocia, tolle moras, fer aquam cito, nanque lavandum est
Ante viae quam ineamus opus durumque laborem
Aspice quam tulit officiosa, sed heus age semper
Esuriens, et multa vorans, ne infuderis undae
Plus nimio, infoelix cur vestem aspergine foedas
Hanc mihi, iam lavi, si diis placet, attamen arcae
Clavis ubi est magnae defer mihi protinus ipsum
Gor. Praxinoe quam multiplici ratione plicatum
Emperonama tibi est, quam te decet illud habentem
Dic quanti ab textore ad te pervenerit ipso
Prax. Ne quaeras, pondo uno emptum est aut forte duobus
Simplicis argenti quo nec sit purius ullum
Praeterea est tanto vita haec appensa labori
Gor. Sed tamen ex animo res haec cessisse videtur
Prax. Hoc equidem pulchre atque ut res habet ipsa loquuta es
Affer palliolum velumque decenter adapta
Sed neque te ducam fili plena omnia larvis
Et Mormo, mordent et equi, lachrymare licebat
Quantumcunque voles, fieri te denique claudum
Non volo, sed quoniam tempus nos urget eamus
Tu vero hunc Phrygia accipiens collude puello
Atque intro catulum revoca dudumque patentes
Claude fores, dii quantum hominum quam plurima turba est
Qua ratione malum superabimus illud eundo
Agmen enim formicarum est sine lege modoque
Immensum numeroque carens, non turba virorum
Multa tibi et praeclara opera et benefacta deorum
Venerunt Ptolemaee [Ptolomaee 1531] secundo numine, postquam
Divorum numerum genitor tuus auxit, habetque
Coelum cum superis, nemo malefactor euntem
Laedit ab Aegypto veniens, ut nuper iniqua
Fraude latrocinia urgentes, impune ferebant
Multa viri similes inter se lusibus istis
Quid nunc de nobis fiet dulcissima Gorgo?
En celerum turmas Ptolemaei regis equorum
Heus bone vir ne conculces me, rectus in ambos
Se quatit ille pedes insurgens corpore rufus
Aspice quam ferus est, audacia nempe canina est
Eunoa an expectas? nec adhuc fugis? opprimet ipsum
Sessorem, bene habet, quod adhuc mihi parvulus intus
Ipse manet, bona caussa meae fuit illa salutis
Gor. Praxinoe confide animo, iam venimus extra
Hos equites sese tuta in statione tenentes
Prax. Iam mihi reddor et ipsa animique recolligo vires
Semper equum timui et frigentem pellibus anguem
A puero, ne cunctemur properare necesse est
Turba quidem nobis non contemnenda propinquat
Gor. Unde ades o mater regali nunquid ab aula?
An. Regali venio charissima filia ab aula
Gor. Num facilis datur accessus subeuntibus aedes?
An. Venere ad Troiam penetrantes omnia Achivi
Crede puellarum pulcherrima, quicquid agendum est
Perficit, et certum dabit experientia finem
Gor. Haec anus oraclum divino ex ore loquuta est
Atque abit ipsa, sciunt mulieres cuncta profecto
Duxerit utque ipsam Iunonem Iuppiter olim
Aspice Praxinoe foribus quae turba propinquat
Prax. Immensa est haec turba, manum charissima Gorgo
Da mihi succedens, sed et Eunoa te praeeuntis
Eutychidos comprende manum, ne forsan oberres
Tam stricte simul urgentes intrabimus omnes
Nos curae constanter habe, nos Eunoa specta
Heu miseram semel atque iterum mihi palla tumultu
Scinditur o Gorgo, sic te o homo quisquis es ipsum
Iuppiter auctet ope assidua, serva hanc mihi vestem
Hosp. Ad me res equidem nihil attinet ista, sed ipsam
Curabo tamen. Prax. Immodica haec et plurima turba est
Ceu fodiente sues turbantes omnia rostro
Hosp. Esto animi forti mulier, iam tuta tenemus
Prax. Tuta precor teneas et in hac, et in omnibus horis
Chare vir, officio qui nos coniungis amico
Utiliterque iuvas, et opis miseraris egentes
Sed male comprimitur subeuntibus Eunoa turbis
Infoelix quam te videntis viribus urgent
Sed bene successit sunt omnes intus, ut olim
Dixit amans capta claudens sua limina sponsa
Gor. Huc age Praxinoa varia haec circumspice primum
Quam parva, artifici quam sunt exacta labore
Non opera haec hominum sed dixeris esse deorum
Prax. O veneranda Minerva, manus quam docta labores
Hos dedit, o quales quae talis vellera lanae
Tractarunt, qualesque fuisse putabimus ipsos
Talia qui pinxere novis animalia formis
Quam stant vera locis, quam pene et vera moventur
Quam possunt animata, et non intexta videri
Res quaedam sapiens certe est homo, nunc tamen ipse
Quam venerandus in argento iacet ubere lecti
Florescens prima lanugine pulcher Adonis
Qui ter amatus, adhuc et in ipso Acheronte adamatur
Hosp. Desinite o miserae, garritibus omnia vanis
Turturibus mos est implere loquacibus olim
Gor. Unde homo? quidve tibi si nos iuvat esse loquaces?
Si potes imperio nos obrue, nepe iubebis
Ista Syracusiis, sed noveris hoc quoque cives
Nos sumus e clara pars non spernenda Corintho
Sicut et ipse fuit volucer pede Bellerophontes
E Peloponneso sermo nos esse fatetur
Dorica verba loqui cum simus Dores opinor
Possumus, et nobis, nisi fallunt omnia, fas est
Prax. Ne sine coelifuga umbrarum regina silentum
Ut quisquam imperitet nobis nisi fortior unus
Non metuo ne mensura tibi ludar inani
Gor. Iam taceas rogo Praxinoe, cantabit Adonim
Plurima cognoscens Argivae haec filia cantrix
Vicit et haec iam Sperchin Ialemon ante canendo
Nunc quoque quicquid erit pulchrum, mihi crede, loquetur
Et nunc gestit ut incipiat praeludia captans
Quae Golgon Cytherea colis Venus Idaliumque
Excesamque Ericen, Venus auro candida gaudens
Qualem latiflui de sede Acherontis Adonim
Mense duodecimo tibi deduxere reversum
Mollipedes ac tardigradae plus omnibus Horae
Coelicolis, sed gratae etiam mortalibus Horae
Semper enim referunt venientes plurima secum
O Cytherea Venus tu reginam Beronicen
Ex mortalibus, ut dicunt, iam morte carentum
Iunxisti numero Divum, formosa puellae
Pectora rore fovens, et succo nobilis herbae
Cuius membra deum sunt immortalia pastu
Nunc tibi quae tot habes cognomina, cuius honori
Templa tot exurgunt, nata auricomae Beronices
Arsinoe, quae forma Helenen aequaverit ipsam
Gratificans tibi dilectum iam rebus Adonim
Omnibus eximiis colit invitatque colentes
Quem iuxta arboribus quae munera cunque beatis
Nascuntur cumulata iacent, et germine florum
Vernantes horti tenero, candentibus aere
Argenti calathis, servati molliter adsunt
Aurea praeterea satiata alabastra liquore
Unguinis Assyrii, sunt et preciosa ciborum
Qualia saepe bonae coxerunt fercula matres
Cum posita flores alba sartagine farri
Miscuerunt varios, quos in dulcissima mellis
Munera coniiciunt olei liquamina mollis
Adsunt praeterea volucrum sublime volantum
Reptantumque solo tot milia, sunt viridantes
Et foliis depressae umbrae florentis anethi
Quem superinvolitant teneri petulanter amores
Quales Lusciniae sub frondibus arboris altae
Considunt strepitantque alis, ramosque volantes
Nunc hos nunc alios penetrant, suavissima fragrans
O Hebene O radiis fulgens flaventibus aurum
O Aquilae puerum miscentem pocula eburnae
Portantes superum regi, supraque tapetes
Purpurei, molli plus mollia stragula somno
Dixerit aut Samius, Mileti aut civis aquosi
Stratus adest autem formoso lectus Adonidi
Atque hac parte iacet Venus, hac rubicundus Adonis
Annorum sponsus ter sex aut grandior uno
Nec dum etiam pungunt rubicundis oscula labris
Nunc amplexa tuum salve Venus alma maritum
Nos ipsum primo simul omnes rore feremus
Littoris aequoreas extra spumantis ad undas
Solventesque comam sinibusque ad pulchra ligatis
Pectora dulcisona sic illi voce canemus
Dulcis Adoni venis nos ex Acheronte revisens
Atque illo remeas Heroum solus, ut aiunt
Namque nec hoc potuit cunctis Agamemno Pelasgis
Praelatus gravitate, nec insuperabilis Aiax
Non viginti Hecubes natorum maximus Hector
Non etiam magno Patroclus charus Achilli
Non capta referens Pyrrhus patria agmina Troia
Sed neque qui Pyrrho Lapythae vixere priores
Nec gens diluvii superatrix Deucaliones
Non Pelopis genus, aut Argivum fama Pelasgi
Sis foelix nunc dulcis Adoni, et adhaec tua laetus
Templa veni, et dexter cum veneris esse memento
Gor. Praxinoe quanta haec sapientia? certe ea magna est
Plusquam foelicem quae tam bona carmina cantat
Sed nos hora domum revocat, sed enim Dioclides
Optimus haud quaquam meus est vir acutus et atrox
Qui simul esuriat non tuto occurreris illi
Salve dulcis Adoni et nobis dexter adesto
Quae tua laetifico celebravimus orgia cantu.