SOla novas homini paupertas excitat artes
Sola docet varios eadem Diophante labores
Nanque nec assuetis operum dormire molestae
Permittunt curae, quod si qua brevissima somni
Tempora contigerint alicui, mox denique fessa
Pectora turbantur surgentibus anxia curis
Forte senes duo squamosos ex aequore pisces
Venantes, siccam sternebant littoris algam
In texta foliis casula de more iacentes
Quos prope depositi manuum iacuere labores
Flexibiles calathi, calamique hamique tenaces
Funiculi in spiras contorti, et retia spumis
Humida, fallaces e viminibus labyrinthi
Et laquei teretes, et vellera, et inde vetustum
Navigium vinclis haerens, vestesque sub ipsis
Fulturis capitum constratae, pileolique
Exiguoque breves textae de vimine sportae
Hic labor omnis, opes hae piscatoribus omnes
Non illis brevis olla fuit, non una profecto
Tota ea difficili de paupertate coacta
Praeda videbatur, nec enim quisquam accola iuxta
Nec vicinus erat, casulae prope limen, in ipso
Aequore paupertas ceu deliciata natabat.
Nondum nox medio volvebat sydera lapsu
Cum labor ostriferum rediit scrutantibus aequor
Et nocturna viris patefecit lumina somnus
Illi hoc humentes cecinerunt carmen in auras
Falluntur quicunque putant breviora quietis
Tempora nocturnae cum torrida volvitur aestas
Ulla dari, longos cum Iuppiter ipse dierum
Adfert circuitus, iam somnia tempore noctis
Vidimus infinita, nec est dum sydus obortum
Aurorae sed me num forsitan orta fefellit?
Insolitae quae caussa rei est? quae tempora noctis
Ista soporiferae tam nobis longa fuerunt?
Falso formosi reprehendis tempora veris
Nam neque sponte suos festinant tempora cursus
Cura sed optati quae distrahit ocia somni
Saepe breves noctes longas facit esse videri
Verum age num tales doctus quandoque per artes
Somnia coniectas? etenim pulcherrima vidi
Nec patiar te visa meae nescire quietis
Ac veluti praedam, sic dividere omnia tecum
Ista velim, quae grata deus mihi somnia misit
Haud etenim virtute animi devinceris ulla
Optimus ille quidem est qui somnia iudicet, idem
Qui didicit potuitque alios simul ipse docere
Ingenioque et mente valet, sed et ocia nobis
Commoda nunc adsunt, quae frustra insumere nolis
Nam quid agat recubans aliquis somnumque capescens
In foliis teneras constrata fronde per herbas
Propter aquas rapidi qua pulsant littora fluctus
Nec facile admittens inter loca senta soporem
Horridus enectas qua carduus opprimit herbas
Lucet et in Prytanaeo clara lucerna, quod aiunt,
Semper habere aliquid dulcis consuesse rapinae
Ergo age dic tandem turbatae insomnia noctis
Omnia nempe tuo monstra haec recitabis amico
Tempus erat prono stabat iam vesper olympo
Per mare desumpti cum corpora fessa laboris
Deposui, et vacuos requies obrepsit in artus
Tum neque corpus eram distentus mole ciborum
Postquam spirantes vacui ieiunia ventris
Pertulimus, multam Phoebeae lucis in horam
Ut poteras meminisse, sedens mihi forte videbar
Praerupto in scopulo toto conamine pisces
Observare vagos, calamis fallacibus escam
Concutiens, ibi tum de piscibus unus opimus
Appetit hamato circumsita pabula ferro
(Omnis ut optatos sopita canicula panes
Somniat, ipse vagos mea vota et gaudia pisces)
Ille quidem praestans hamo et praegrandis adhaesit
Et niger attracto sanguis de pisce fluebat
Et calamum praeda curvum quatiente tenebam
Capturam vero manibus dum prendere tento
Res fuit ingentis certaminis ista profecto
Quo tantum tenuisse queam conamine piscem
Vulneris in mentem venit mihi, scilicet, inquam
Vulnere nunc vires ad me tardante natabis
Ac simul extendi, nec enim fugiebat, utrasque
In piscem aureolum et subtus mea lina retraxi
Aurum totus erat, toto contectus ab auro
At mihi sollicitum subita formidine pectus
Diriguit, ne forte sacer foret Ennosigaeo
Et multum dilectus ita aureus undique piscis
Thesaurus vel coeruleae suus Amphitrites
Paulatim ergo ipsum, solvi retinacibus hamis
Ne quod ab hamatis teneatur retibus aurum
Amplius, atque illum subeunte rudentibus auro
In siccum traxi littus, tum frivola, demum
Sacramenta dedi, iurans quia scilicet essem
Haud ultra placido facturus in aequore cursum
Sed magis in terra semper mansurus et auro
Regnaturus, at haec monstrosae somnia noctis
Excussere mihi, sed in haec tu cuncta sagacem
Intendas animum simul ordine noveris hospes
Ius quia iurandum metuo, nec ledere fas est
Non est quod metuas quae non iuraveris ipse
Non etiam aureolum piscem conspexeris usquam
Nec sis venatus per coerula lustra profundi
Somnia nam vanis sunt ista simillima nugis
Quod loca si vigilans excusseris ista, fovebis
Spem somni de pisce magis qui carneus adsit
Ne tibi dum fallax deus aurea somnia mittat
Emoriare fame falso delusus ab auro.