Daphnis et Menalcas.
BUcolicum cane Daphni, sed et prior incipe cantum
Incipe carmina prima sequatur deinde Menalcas
Ipsis interea vitulos submittite bobus
Et vaccis non dum parientibus addite tauros
Ut simul hi pascantur, et in crispantibus errent
Herbarum foliis, nec de grege prorsus aberrent
Carmina tu vero cane pastoralia Daphni
Hic coram, respondeat ipse aliunde Menalcas
Daph. Dulce sonat vitulus, bovis est vox grata canentis
Fistula dulcis et haec, et pastor dulcis et ipse
Dulce canens tereti modulor sub arundine carmen
Propter aquam gelidam viridi mihi lectus in herba est
Albarum pelles quem constravere iuvencum
Quas Notus e scopulo deiecit mollia saevus
Arbuta rodentes, vultuque afflavit amaro
Torrida ego aestatis tam curo tempora siccae
Quantum verba iuvat natos audire parentum
Sic Daphnis cecinit, sic reddidit inde Menalcas
Men. Aetna parens, et nos viridi recubamus in antro
Hic ubi sunt pulchri per concava saxa recessus
Tot bona possideo, quot vel per somnia cuiquam
Apparere queant, mihi maximus est ovium grex
Alta mihi innumerae rodunt dumeta capellae
Ad caput atque pedes pelles ponuntur ovinae
Pinguia ad aeriis congestum e quercubus ignem
Exta coquo, quem fagineis tunc nutrio lignis
Cum mala venit hyems, qui sic brumalia curo
Tempora, ut esse nuces duras edentulus, adsit
Dummodo decocti gratissima copia pultis
His applaudebam mox ipse, et debita utrique
Dona dedi, tibi Daphni bonam de robore clavam
Quam patris ab radice mei produxit agellus
Sponte sua, quam nemo faber reprehendere possit
At testa haud fragili conchylia pulchra Menalcae
Cuius in Icarii captae maris aequore carnes
Ipse ego pastus eram, partes in quinque resectas
Convivis totidem, tum protinus ille recepta
Argutum resona cecinit testudine carmen
Men. Vos o Bucolicae salvete ante omnia Musae
Et mihi nunc faciles carmen concedite, quale
Ipse prius cecini praesens pastoribus illis
Ne gravis in summa surgat mihi pustula lingua
Formicae formica placere cicada cicadae
Accipitri solet accipiter, mihi carmen, et ipsae
Pierides, quibus optarim mihi semper abundet
Plena domus, nec enim somnus, mihi dulcior ullus
Obrepat qui sponte sua, nec tam mihi gratum est
Si neque sperati subita extent gaudia veris
Non apibus tam picta placent per gramina flores
Quam mihi sunt Musae super omnia gaudia charae
Nam quos aspiciunt illae exhilarantque videntes
Laedere nulla queant hos dirae pocula Circes