QUaerebat profugum quondam per devia natum
Cypris, et inclamans clara sic voce locuta est
Nonne quis in triviis errantem vidit amorem?
Ille meus puer est, qui nunc fugitivus aberrat
Mercedem tali feret index munere dignam
Suaviolum Veneris, si vero adduxeris illum
Non iam suaviolum tantum, plus hospes habebis
Plurima signa insunt puero, si videris inter
Forte quater quinos alios cognoscere promptum est
Non est alba cutis, color inficit igneus, acres
Flammantesque oculi, mens improba, mellea linguae
Gratia, quod loquitur non sentit, atrocibus irae
Si quando stimulis agitur mens aspera saevit
Fraude dolisque puer fallax, mendacia miscens
Crudeles ludos agit, aurea vernat in ipsa
Vertice cesaries, fronti non est pudor ullus
Parva manus, verum longe iaculatur, in ipsum
Saepe Acheronta iacit Plutonia regna lacessens
Nudum corpus habet mentem fallacia velat
More avium quatit excutiens per brachia pennas
Nunc hos nunc alios petit, atque in viscera serpit
Saucia saepe viri, percussae saepe puellae
Parvulus est illi quem contrahit omnibus arcus
Impositum nervo telum breve, quo tamen ipse
Sydera summa ferit, tergo tenus aurea pendet
Plena venenatis calamis et parva pharetra
Me quoque saepe ipsam calamis ferientibus, et sunt
Omnia saeva isthaec, sed multo saevior illa
Parva manu fax est, qua solem saepe perurit
Quod si ceperis hunc strictum preme, ne qua videto
Te capiat flentis miseratio, riserit autem
Fortius ipse liga, consurget in oscula, noli
Consentire, mala haec sunt oscula, labra veneno
Tota tument, atque ipsa malum sunt labra venenum
Dixerit, hospes habe nostra haec tibi tradimus arma
Et simul obtulerit, nihil accipe, talibus armis
Fallit, et ignitum derivat in ossa venenum
Omnia nanque ferunt certum dona illius ignem