QUid curis adeo te nunc mea mater acerbis
Affligis? magnoque animum moerore dolentem
Conficis? et tua non ullus iam tempore longo
Inficit ora rubor, sed vultu marcida palles
Nempe malis premitur clarissimus ille tuorum
Filius, et requiem non invenit erumnarum
Rege sub ignavo, tanquam si forte leonis
Serviat imbelli generosa ferocia cervo
Heu cur me tantis coelestia numina divum
Affecere malis? cur me genuere parentes
In tam vivacem crudelia fata futuram?
O ego non foelix quando non illa merentis
Invenere viri thalamum mala, cuius honorem
Tam colui quanti charissima lumina feci
Quem quoque nunc animo venerorque coloque fideli
Quo neque viventum quisquam contemptior unquam
Extiterit, neque qui tantos perferre labores
Aut poterit tales invicto pectore curas
Infoelix qui, quas vel ei dedit author Apollo
Vel mala Parcarum vel Erinnyos impia turba
Occidit gravibus sua pignora chara sagittis
Perditus atque furens animo per tota vagatus
Limina, caede replens et caesis omnia natis
Quos oculis vidi ipsa meis a patre peremptos
Infoelix, nam quisquam alius non talia vidit
Ne per visa quidem tacitae nocturna quietis
Nec tamen auxilio me saepe vocantibus ipsis
Mater eram, nec erant vires mihi tale potentes
Nanque aderat fatale malum vincique negatum
Parvula ceu vero volucris tristatur ubi illi
Implumes pereunt pulli, quos improbus anguis
Vepribus in densis rapiens vorat ore cruento
Quos supra querulum stridens volat anxia mater
Nec tamen auxilii quicquam pereuntibus affert
Nam pavet, et saevum propius timet ire draconem
Sic ego quae pariens sum facta miserrima mater
Dilectos lugens quondam mea pignora natos
Per mea non sano currens pede tecta vagabar
Atque utinam tristi confixa sub hepate dirum
Ipsa experta forem telum, natisque peremptis
Mortua sim simul ex illo confecta veneno
Cynthia foemineis numen venerabile turbis
Sic poterant chari tibi nos flevisse parentes
Plurimaque in manibus funebria dona ferentes
Imposuisse pyris aequalibus, ossaque eodem
Mandassent tumulo, quacunque in parte sepultis
Nunc pueris foecunda colunt hi moenia Thebas
Possessa Aonii perarantes pinguia campi
Verum ego Tiryntho sterili Iunonis in urbe
Pluribus infoelix cor fracta laboribus angor
Nec variat fortuna modum mihi saeva malorum
Nec lachrymis requies nunquam cessantibus ulla est
Quoque utrum videam vix temporis hora pusilli est
Aedibus in nostris etenim numerosa laborum
Ocia vertentes terraque marique superbis
Viribus affligit saxo vehementior omni
Durior et ferro pectusque animumque ferocem
Ac tu non aliter quam si de flumine pleno
Stillet aquae rivus, noctesque diesque profusis
Fletibus indulges, sed enim nec qui mea praesens
Vulnera soletur quisquam est affinis amicus
Non etenim mecum nunc tecta domestica servant
Verum omnes nemorosa ultra praedivitis Isthmi
Regna colunt, nec adest quisquam mihi cui mea curae
Sint mala qui placida soletur voce relictam
Sola ego cunctarum sum facta miserrima matrum
Sed quae sola meos potuit lenire dolores
Et quadam tenus est animo levis aura iacenti
Pyrrha soror, sed et ipsa sui nunc aegra mariti
Flet super Iphiclo nato tibi et hoc quoque, nam te
Mortalique deoque viris peperisse putarim
Natos per totum miseros magis omnibus orbem
Hactenus illa quidem querulo sermone profata est
Et simul undanti demisit lumine guttas
Plus pomis viridi lectis, de fronde recentes
Dum memor infoelix natorum est atque parentum
Haud aliter lachrymis humectans ora genasque
Constitit Alcmene et suspiria tristia ducens
Sic affata nurum verbis prudentibus infit
O nimis infoelix adverso filia fato
Quid venit in mentem res haec tibi? tristibus ambas
Quidve mones lachrymis, miseros dum mente labores
Enumeras memori, quos tam deflevimus olim
Num satis haec tolerasse fuit, si sola fuissent
Nunc mala continuo crescunt, nunc nulla dierum
Non aliquid nostris lugubre doloribus addit
Et luctus vehementer amans queat ille videri
Qui nostri studeat titulos numerare doloris
Fide animo, non haec sumus ex Iove fata supremo
Sortitae, sed enim te fine carente laborum
Involvi cumulo video mea filia, verum
Ipsa tuo possum facile ignovisse dolori
Cum nulla invitent saciatam gaudia mentem
Amplius, et nunc te supra quam credere possis
Lugeo, et ex animo miseror, quia te quoque nostri
Participem fieri voluit sors improba fati
Et quae triste gravant nostrum caput, erumnarum
Numina Persephones Acherusia testor, et ipsam
Spiciferis Cererem redimitam tempora sertis
(Quas prudens aliquis nostris ex hostibus optem
Peieret, ut magno luat haec periuria damno)
Non minus esse mihi charam, nec peius amari
Quam si te proprio peperissem sanguine, quam si
Sola domi superes, atque unica filia nostrae
Quod te non dubie meminisse fatebere, quare
Ne te deliciae nostrae dulcisque voluptas
Hac mihi neglectam tam dura sorte queraris
Non si vel graviora fleam, vel largius atris
Pulchricomae Niobes lachrymis, nec plurima lugens
In mala deiectum genitrix, ut nos quoque natum
Ex ulla penitus reprehendi parte meretur
Ipsa quidem longos menses bis quinque peregi
Grande laboranti, pondus sub pectore gestans
Ipsum qui Stygii me pene subire coegit
Praevalidas portas et ferrea limina Ditis
Talia tamque gravis tolerantem incommoda partus
Nunc tamen externo mihi perditus ille sub orbe
Forsitan ad saevi pergens certamina Martis
In nova bella ruit, nec adhuc rationibus ullis
Auguror infoelix num sit rediturus, et ipsum
Exceptura ego sim, vel an hoc quoque fata negarint
Nunc quoque me terrent quae tristia somnia vidi
Nuper cum placidae demisi membra quieti
Quam metuo ne triste aliquid portendere nobis
Visa horrenda velint, mihi enim sub nocte silenti
Adstitit attritum retinens utraque ligonem
Herculis invicti virtus illa inclyta, tanquam
Agricola, aut magno conductus munere fossor
Ingentem viridi fossam facturus in agro
Nudus et investis, nec amictus, ut ante, virili
Corpus erat tunica, neque crassae tegmine lenae
Postquam ceu valido cui cincta est vinea vallo
Imposito totum confecit fine laborem
Ferrato innitens excelso pectore telo
Iam sumpturus erat, quos ante solebat, amictus
Cum subito emicuit rapidae vis ignea flammae
Pro magnae tumulo caecaque voragine fossae
Iamque furens immensus et insedabilis ignis
Ante ipsum iuxtaque et in ipsius ora ruebat
Ille quidem pedibus semper velocibus usus
Dirum Vulcani prompta virtute furorem
Vitabat, cedensque retro, sua membra ligone
Non secus ac scuto defensans, denique circum
Omnia lustrabat, huc illuc lumina versans
Impia pugnantem ne flamma prehenderet ipsum
Cui dum subsidio, nisi vana insomnia vidi,
Magnanimus venit Iphiclus procumbere terrae
Visus erat labens nec posse resurgere rectus
Sed miser immotus iacuit ceu debilis aevo
Decrescente senex, quem viribus invida magnis
Invitum populatur et opprimit aegra senectus
Stratus humi iaceat, donec quis praetereuntum
Sublevet exhibeatque manum, sic ipse iacebat
Scutifer Iphiclus, latera aegre ignavia versans
Ipsa videns natos cassos ope denique flebam
Donec nostra levis dissolvit lumina somnus
Et rubicunda diem veniens aurora reduxit
Talia per tacitae quae vidi insomnia noctis
Excubias, quae cuncta precor, vertantur in ipsum
Eurystheum genere a nostro, sed fiet et illi.
Maximus hic vates animus meus, omnia divi
Sic et non alia ducant ratione faventes.