Battus et Milon.
Mil. QUid nunc erumnose tibi Bucaee sinistri
Contigit o messor, quia non velut ante solebas
Ordine deducis recto nova farra metentes
Nec simul incedis segetem tibi falce propinquam
Sed longe sequeris velut agnus ovilia, cuius
Cuspide spina pedem pungens discidit acuta
Qualis eris mediae cum venerit hora diei
Aut fugiens revehet cum sera crepuscula vesper
Qui nunc incipiens sulco nil deteris ulli
Bat. Sero farra metens Milon durissime, nunquid
Ullius absentum tangunt tua pectora curae?
Mil. Haud quaquam, quid enim Cereali operantis in agro
Ullius absentum contingant pectora curae?
Bat. Nunquid amor vigiles adigit te ducere noctes?
Mil. Nolim equidem, haud gustant tuto intestina catellae
Bat. Undecimum nunc ipse diem miser ardeo Milon
Mil. Tu velut e dolio quantum tibi sufficit hauris
Parvula cum vilis mihi copia desit aceti
Bat. Scilicet iccirco sunt inculta omnia nobis
Quae mihi pro foribus quondam cultissima stabant
Mil. Cuius amore Venus cruciat tua corde puellas
Bat. Pulchra meam cruciat Polybutae filia mentem
Quae canit egregii messoribus Hippocyonis
Mil. Invenit Deus iniustum, nunc ergo quod olim
Optabas constanter, habes, nunc garrula vates
Tecum multa nocte locusta cubabit agrestis
Bat. Incipis insectari igitur, sed lumine Plutus
Non solus caret, imprudens etiam ipse Cupido
Non videt, et caeco sua spicula dirigit ictu
Tu modo in iratum ne magna loquaris amore
Mil. Non loquar, oppositam tantum ne deiice messem
Atque aliquod charae carmen cane dulce puellae
Sic levior gravis iste labor tibi fiet opinor
Iamdudum siquidem praestabas arte canendi
Bat. Musae Pierides tenuem cantate puellam
Nam quae vos canitis facitis pulchra omnia divae
Bombyce formosa Syram te sole perustam
Corpore praetenuem dicunt vulgariter omnes
Vultu solus ego specioso mellicolorem
Sunt etiam violae florum pars maxima nigrae
Decolor et rubros hyacinthos litera signat
Praecipue tamen haec in florida serta leguntur
Capra salax viridem cytisum, lupus ipse capellam
Incurvum [In curvum 1531] sequitur grus errabundus aratrum
Te sequor, in te praecipuo feror ipse furore
O utinam mihi sint, opulentum qualia Croesum
Possedisse ferunt, flaventis dona metalli
Protinus amborum statuas ego ponere vellem
Reginae Veneri, calamos tu et poma teneres
Sive rosas, verum ipse pedem soleatus utrunque
Bombyce dilecta tuae candoribus aequant
Astragalos plantae, Strychno vox mollior omni
Quos habeas mores non est mihi dicere promptum
Mil. Quam iucunda canens latuit nos carmina Bucus
Ut belle expressit numeros ipsumque colorem
Vae tibi quam stolido nutristi pectore barbam
Tu nunc dicta vide Lytiersae carmina divo
Et spicis redimita Ceres, et frugibus almum
Cincta caput da frugifero seges ista labori
Caedat, ut optatos ferat ipso in tempore fructus
At vos qui legitis messarum segmina frugum
Cogite dispersos constrata per arva maniplos
Ne qui praetereunt impensam dicere possint
Mercedem periisse, et inutilis esse laboris
Sumptam operam, cumuli Boreae frigentis ad ortus
Aut Zephyri spectent fuerint qua parte recisi
Sic quia pinguescunt retinentes semina spicae
Qui gravibus plenas ferulis quassatis aristas
Tempora ne mediae somno captate diei
Praecipue tunc e stipulis flaventia grana
Coguntur, gravidasque calens terit area fruges
Incipere est vere tempus messoribus aptum
Cum sua cassitae nocturna cubilia linquunt
Cum somno rursus dulci tentantur eaedem
Desere messor opus placidamque capesse quietem
Praeterea tolerare aestum durosque calores
Est operae precium, quo pulchro tempore ranis
Vivitur o pueri, nec te gravia effundentem
Pocula tunc curant, quia multa superfluit illis
Copia tunc etiam nimium curator avare
Lenticulam coquere instructum tibi praestat ad ignem
Ne digitos fodias cupiens secuisse cuminum
Ista laborantes cecinisse decebat in aestu
At tu pestiferum matri narrabis amorem
Ante reversurae vigilanti tempora lucis.