VIr fuit in durum quidam resolutus amorem
Totus et insano flammae Cythareidos aestu
Perditus, hic puerum formae praestantis amabat
Verum difficilem, nec saevo in pectore formae
Respondente animo, miserum nanque odit amantem
Et neque curabat, saevum neque novit amorem
Quis sit, quanque potens deus, et quae vulnera quantis
Viribus infligat, quam spicula figat acerba
In pueros, sic indomitus fuit ille puellus
Omnibus in verbis, atque in congressibus, et nec
Ulla aderant misero nimiae solatia flammae
Non qui formoso nitor effulgebat ab ore
Non iubar ex oculis niveaque a fronte renidens
Mellea non roseum referentia mala colorem
Sermo refrigerium nullus, non grata ferebant
Oscula, quin diro sic contabesceret aestu
Sicut enim fera sylvestris quam cura sagacis
Venatoris agit suspectum praecavet hostem
Sic puer ille virum fugiebat et odit amantem
Ac velut indignum patiens quid, percitus atra
Bile ferebatur, faciesque simillima bili
Palluit, attenuabantur labra, floridus ipso
Fugit ab ore color, torvumque tuentia quandam
Lumina vim prae se turbata mente ferebant
Corporis illa tamen species indigna superbi
Sic quoque contemptum magis exacuebat amorem
Tandem non ut amans lachrymas emisit inanes
Sed pueri veniens ad limina flebat amati
Vestibuloque iacens dedit oscula postibus atris
Extrema miserum testatus voce dolorem
Dure puer quem crudeles peperere leaenae
Saxee saeve puer, nec amari digne, tibi isthaec
Ultima dona ferens veni quo guttura frangam
Feralem laqueum, non amplius inde videbis
Tristibus iratum fatis puer improbe apud te
Sed vadam funesta petens loca protinus, in quae
Tu me condemnas, qua fertur amantibus esse
Communis via, qua Lethe fluit alta furori
Inducens oblivia, sed licet hanc ego totam
Epotem non haec desyderia extinguantur
Et nunc extrema tua limina voce saluto
Non equidem ignarus quid sit post ista futurum
Et rosa formosa est sed tempore marcet et aret
Formosae et violae verni sub sydere solis
Sed cito conteritur flos et nitor illa senescit
Candida sunt etiam per amoenas lilia valles
Sed cito marcescunt, et quae modo candida nix est
Tabescit moriturque brevi liquefacta sub aestu
Et puer est primis formosus et utilis annis
Sed manet exigui vivens breve temporis aevum
Tempus et hoc veniet quondam quo tu quoque amabis
Dura cupidineo praecordia saucius igni
Et miser ingratos heu multum flebis amores
Nunc tamen extremum hoc misero da munus amanti
Dulce precor, quando egrediens haec limina, celsa
De trabe suspensum me videris ultima passum
Te propter ne praetereas, sed siste parumper
Et fleto modicum lachrymas e lumine fundens
A laqueo me solve, tuoque e corpore vestes
Iniice, et abscondens tege me, sed et oscula demum
Grata fer exanimi, et quae vivo sepe negaras
Gratificare mori per te formose coacto
Sed neque me timeas, non possum vivere, non si
Conciliatus ames me totus et oscula iungas
At tumulum mihi conde meum qui condat amorem
Quem si forte adeas, ter ab imo pectore clama
Dulcis amice iaces, quod si non forte graveris
Hoc quoque succlama, bonus est mihi raptus amicus
Et breve concisis inscribe epigramma figuris
Versibus exactum tibi quod signabo duobus
Hunc amor extinxit ne transgrediare viator
Siste pedes et dic durum est sortitus amicum
Haec fatus lapidem capiens in limine fixit
Terribilem medio, tum funem tristia clamans
Nexuit, et collo laqueum circundedit atrum
Atque ita devolvit sellam qua constitit aptans
Colla truci laqueo morientia, iamque pependit
Mortuus, at foribus postquam puer exit apertis
Et videt ante suum limen pendere necatum
Sponte virum, nihil est fato commotus acerbo
Nec flevit miseranda novae spectacula mortis
Sed misero vestes in funere polluit ipsas
Quas habuit deinde ad certamina gymnica tendens
Et magis his etiam iucunda lavacra petebat
Venit et ad divum cuius modo numina facto
Laeserat audaci, stabat pede factus ab imo
Marmoreus iuvenum super uda lavacra Cupido
Continuo statuam deus impulit, illa superbi
In caput incubuit iuvenis pressitque iacentem
Ille brevem rubro vitam cum sanguine fundens
Verba dedit lingua vix hec moriente loquutus
Aequanimi perit osor amoris, vivite amantes
Et socios adamate, Deus videt omnia iudex.