LAmentamur Adonin, obit formosus Adonis
Pulcher Adonis obit, teneri allachrymantur amores
Iam non purpureis Venus amplius aurea pallis
Indormi, quin surge stola circundata nigra
O misera, et gravibus tua pectora plange lacertis
Et dic omnibus interiit formosus Adonis
Flemus Adonin Acidalii ploretis amores
Saucius albo dente iacet formosus Adonis
Dente femur percussus apri, Veneremque dolore
Afficit exspirans paulatim, cuius ab albo
Corpore destillat sanguis niger, ipsa sub altis
Bina superciliis flaccescunt lumina, et oris
Purpurei rosa dulcis abit, simul oscula secum
Illa rapit moriens, quae tempore non tamen ullo
Deseret alma Venus, siquidemque et lumine cassi
Oscula sumpta placent Veneri, sed nescit Adonis
Ultima quis dederit morientibus oscula labris
Flemus Adonin, flentibus allachrymantur amores
Lugubre lugubre vulnus habet percussus Adonis
In femore, at multo gravius sub pectore Cypris
Vulnus habet, nam turba canum fidissima circum
Adsistens puerum lugent, haec funera Nymphae
Lamentantur Oreades, ipsa soluta capillos
Et sine sandaliis, incinctaque corpus honestum
Et luctu confusa Venus per saxa, per altos
Fertur iniquarum sylvarum culmina montes
Corpore quam nudo per devia lustra vagantem
Hirsutique rubi lacerant sentesque molesti
Et sacer exprimitur laniato e corpore sanguis
Illa querens alta per valles voce profundas
Fertur, et Assyrium clamat sine fine maritum
Et puerum sibi dilectum cui sanguine nigro
Iam quoque molliculi foedantur tubera ventris
Pectoraque effuso contacta cruore rubescunt
De femore, et niveae quondam sub pectore mammae
Purpurea iam tabe rubent sanieque cruenta
Eheu heu Venerem teneri allachrymantur amores
Formosum illa virum primis amisit in annis
Cunque viro formam divinam perdidit, ipsi
Namque decens Veneri donec superesset Adonis
Forma fuit, cum quo vitali munere functo
Forma simul Veneris ceu vitae munere functa est
Heu heu ingeminant lachrymoso murmure montes
Arboreaeque trabes, et sylvis insonat heu heu
Plorant et fluvii Veneris grave vulnus Adonim
Alba prius florum capita icta dolore rubescunt
Per colles Venus ipsa omnes, per rura per urbes
Conqueritur carmenque canit miserabile questu
Eheu heu Venerem periit formosus Adonis
Ipsa echo resonat periit formosus Adonis
Quis magnum Veneris non deploravit amorem
Ut vidit durum ut cognovit Adonidis ulcus
Ut femur aspexit rubicundo sanguine foedum
Molliculas proiecta manus mane, inquit, Adoni
Ut loquar extremum, et complectar, et oscula sumam
Surge parum mi dulcis Adoni atque oscula sume haec
Ultima tuque dato, sed quantum vivida possunt
Oscula perdurare, anima dum prorsus ab ipsa
Per mea labra means, iecorisque sub intima nostri
Spiritus ille tui dulcissimus influit oris
Ipsa ego dulce tuo mulgebo ex corpore philtrum
E totoque bibam mansurum pectore amorem
Suaviolum tamen hoc in Adonin dulce reponam
Quandoquidem tu me fugis, et me linquis Adoni
Et longum fugis infoelix Acheronta sub atrum
Crudelemque petis Regem Plutona, sed ipsa
In vita hac invita moror, dea nempe, velimque
Praepetibus tua posse sequi vestigia plantis
Accipe nunc inferna meum Proserpina Adonin
Me siquidem es melior, te nanque tuumque maritum
Omnia pulchra petunt ad vos pulchra omnia tendunt
Et nimis infoelix ego sum quia tristor, et ipsum
Quod doleo nulla sanabile vulnus ab arte est
Et ploro extinctum qui me oblectabat Adonin
Teque simul metuo, verum optatissime rerum
Tu moreris, mihi dulcis amor ceu somnia vana
Effugit, in vacuo iaceo vidua ipsa cubili
Cunctaque iam vacui per tecta vagantur amores
Et simul ipse tibi mea maxima munera cestus
Deperiit, quid enim puer audacissime fortes
Exagitare feras cum formosissimus esses
Tam libuit? num tanta tuam vesania mentem
Cepit, ut usque adeo velles luctator haberi?
Sic est questa Venus, sic allachrymantur amores
Eheu heu Venerem periit formosus Adonis
Tantum diva putres lachrymarum fundit in herbas
Quantum Myrrhigeno de corpore sanguinis exit
Quae simul ad terram pulchri labentia flores
Fiunt, nanque rosam sanguis parit ipse rubentem
De lachryma Veneris procera papavera surgunt
Lamentamur Adonin, obit formosus Adonis
Desere iam sylvas, tam desine flere maritum
Diva tuum, iam lectus habet bene stratus Adonin
Illum lectus habet Cypri iam tuus, ille peremptus
Est etiam formosus adhuc ceu dormiat ille
Mortuus est formosus Adonis, age accipe, et illum
Mollibus impositum facito requiescere stratis
Qualibus ille cubans tecum tot noctibus olim
Carpebat dulces somnos, cum lectulus aurum
Totus erat qui vos capiebat, nunc tamen ipsum
Tristis adhuc tristem suspira mater Adonin
Alma Venus, iam pone suis in floribus ipsum
Cunque ipso omnia florigeris impone coronis
Nanque ipso moriente vigorque et gratia florum
Marcuit et posita defloruit omnis in herba
Nunc asperge oleo preciosis unge venenis
Ah pereant nunc unguenta omnia, quando unguentum
Dulcis Adoni tuum periit, nunc ipse recumbit
Vestibus infectis ostro formosus Adonis
Circunstant teneri, et multum lachrymantur amores
Flavicomos pulchro detonsi a vertice crines
Ille manu teretes tractat moerente sagittas
Hic arcum tenet, exermem trahit ille pharetram
Alter parva pedum tibi vincula solvit Adoni
Alter aquam properat fudisse lebetibus aureis
Ille femur lavat, hic a tergo concutit alas
Ut iuvenem relevet motaque refrigeret aura
Ipsi omnes lugent Veneris grave vulnus amores
Lampadas extinxit cunctas Hymenaeus in ipso
Limine, et excussit genialem a fronte coronam
Dulce melos quondam non amplius insonat Hymen
Amplius haud Hymen canitur, placet hoc magis heu heu
Eheu heu et Adonin et amplius heu Hymenaeum
Lugent et niveae Charites Cynareide natum
Interiit formosus Adonis, id alternantes
Alta voce canunt et te Venus alma querendo
Exuperant, lugent etiam fatalia Parcae
Numina Adonidis, et cantu lachrymantur Adonin
Quas, et si cupiat, Stygia non audit ab umbra
Namque ipsum duro cohibet Proserpina vinclo
Desine moesta Venus nimios iam desine luctus
Pone modum lachrymis hodie, nam flere necesse est
Saepius atque alium lachrymabere rursus in annum