TRistia lugentes suspiria ducite sylvae
Nunc mihi Sicelides, et amarae Doridos undae
Flumina nunc deflete peremptum morte Biona
Nunc tristes plantae lachrymarum fundite guttas
Nunc nemora et saltus miseris ululate querelis
Tristibus o moesti flores spirate Corymbis
Nunc lugubre rosae rubeant, nunc triste papaver
Nunc hyacinthe sonet tua littera, scilicet, ai ai
Non tamen hoc satis est ai ai, plus ergo loquatur
Litterulasque velis foliis inscribere plures
Occidit indigna confectus morte Poeta
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Strimoni nunc flete ad aquas lugubria cygni
Clangite flebilibus funebria carmina collis
Qualem de vestris labris dedit ipse canorem
Quale melos cecinit, per stagna Oeagria nymphis
Dicite Bisthoniisque palam narrate puellis
Interiit fato crudeli Doricus Orpheus
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Quem pecus omne cupit, quem grex desyderat omnis
Non canit amplius ille, sub arboribus desertis
Non sedet amplius ille canens, sed ditis in aula
Immemores hymnos, et longa oblivia cantat
Nunc omnes muti scopulosa cacumina montes
Omnia nunc armenta tacent taurique bovesque
Errantes ululant, nec dulcia gramina carpunt
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Ipse tuam mortem flavus deflevit Apollo
Ante diem sublate Bion, te lumine cassum,
Et satyri lugent, et nigra in veste Priapi
Longaque capripedes ducunt suspiria Panes
Per sylvas etiam lugent te Naiades Udae
Omnis et in lachrymas conversa est unda profusas
Ipsa vagans tacitis petrosa per avia lustris
Moesta dolet quoniam tibi non respondeat Echo
Quod sileat, quod non imitetur labra canentis
Amplius, ad cuius mortem sunt protinus omne
Arboribus fructus deiecti, floribus omne
Interiit vigor, ipse ovibus defecerat humor
Lactis, et alvea non aliquo iam melle fluebant
Sed caera moriebantur lugubre sub ipsa
Extincto nec melle tuo divine Poeta
Promere mel aliud nobis vel habere necesse est
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Non tantum aequoreis Delphin lugebat in undis
Nec tantum in scopulis questa est philomela remotis
Nec tantum aerios per montes flevit hirundo
Nec tantum Alcyone potuit sensisse dolorem
Amissum Ceyca suum quo tempore flebat
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Nec vero tantum glaucis in fluctibus olim
Cerylus ingemuit, nec tantum in vallibus Euri
Memnona deflerunt volucres ad busta volantes
Quantum omnes lugent extincti fata Bionis
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Lusciniae cantu suaves, atque omnis hirundo
Ille canens olim quos oblectare solebat
Quasque loqui docuit densa sub fronde sedentes
Mutua flebilibus diffundunt carmina linguis
Et quibus ipsae olim recinebant saepe columbae
Tristia lugubri recinunt sua murmura cantu
Nos quoque triste levi modulamur carmen avena
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Quis nunc quis calamosque leves Syringaque dulcem
Inflabit, ter et amplius o adamate Poeta?
Ore quis audebit tales contingere cannas
Nanque tuum spirant et adhuc os, guttura flatum
Ipsa tuis densa sub arundine vocibus Echo
Pascitur, et cupidis mandit tua carmina labris
Quae nunc ipsa fero Pani, qui forsan et ipse
Carminibus certare tuis vereatur et ori
Ne tecum cantando ferat fortasse secundas
Nunc etiam quo te quondam oblectare solebat
Spectantem fluctus in littoribusque sedentem
Flet Galathea melos, nec enim tu qualia Cyclops
(Hunc fugiebat enim) cantabas carmina, sed te
Aspiciens formosa choros Galathea movebat
Nunc oblita maris deserta in littore vaccas
Pascit adhuc quas tu quondam servare solebas
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Omnia Musarum demortua munera pastor
Sunt tecum, periere tenerrima basia tecum
Cuncta puellarum latam per Doridos oram
Impia nunc moesti tua fata queruntur amores
Ante sepulchralem tumulum, te Cypris amavit
Plus quam quae charo dedit oscula nuper Adonidi
Illo quo iuvenem morientem contigit ore
Hic tibi nunc fluviorum o vocalissime moeror
Hic alter dolor ille tuos depascitur artus
Interiit siquidem quondam divinus Homerus
Ipsius hoc os Calliopes tam dulce sonansque
Quem tu flebilibus lachrymis et voce sequutus
Impia tam dulcis deploras funera nati
Littora, et indigno implesti maria omnia planctu
Filius en alter tibi nunc defletur, et aegro
Illius ob mortem consumeris ossa dolore
Musarum siquidem biberant de fontibus ambo
Pegasidum latices de fontibus ille bibebat
Sicelis huic cupidas fauces Arethusa rigabat
Ille malum cecinit Troiae fatale Lacenam
Et magnum Thetidis lachrymosa ad Pergama natum
Et cum forti Agamemnone flavicomum Menelaum
Hic vero non bella aut tristia facta canebat
Sylvestrem sed Pana, boves in pascua ducens
Oblectabat amoeno carmine, pavit et ipsos
Componens tenui dulces Syringas avena
Formosis docuit dare basia grata puellis
Inque sinu Venerem et dulces nutribat amores
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Omnes praeclaris orbatae civibus urbes
Illustres flevere suos ceu numina cives
Te luget brevis ipsa suo plus Ascra Poeta
Carmina nec tantum Boeotides aurea sylvae
Pyndaricae flevere lyrae, quantum tua lugent
Alcaeo plus ipsa suo te Lesbos ademptum
Luget, et ipsa suo plus Ceia moenia vate
Te plus Archilocho Paros ingemit, inclyta Sapphus
Carminibus positis tua cantat adhuc Mitylene
Carminibus, quicunque valent et voce Poetae
Deplorant tua fata Bion, te funere mersum
Sicelides decus ille Sami deplorat, at inter
Consuevit quibus ille prius ridere, Cydonas
Luminibus lachrymas Lycidas nunc fundit inanes
Triopidum vero te deflet in urbe Philetas
Testaturque suos lugens ad Alenta dolores
Ipse Syracusiae tua fata Theocritus urbi
Conqueritur monstrat, sed et haec ego moesta doloris
Ausonici sero officio tibi carmina solvo
Qui non hospes in haec pastoria carmina veni
Sed quae discipulus didici tuus atque Camoenas
Adsero ceu proprias Siculae per Doridos oram
Divitias aliis mihi carmina sola relinquens
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Heu mihi quod malvae virides et adhuc redolentes
Atque apium viride, et quod totum floret anethum
Saepe reviviscunt, et in annum deinde reverso
Sole renascuntur, nos magni nosque potentes
Cum semel occidimus, quam prima fata subimus
Condimur in terram, atque intra cava busta reclusi
Perpetuo durum dormimus tempore somnum
Et tua clare Bion nunc molliter ossa quiescunt
Perpetuoque tacens, terra sepeliris in alta
Batrachon at nymphis placuit superesse Poetam
Et semper cantare aliquid, quod scilicet illi
Haud quaquam invideo, nam pessima carmina cantat
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Noxia crudeli tibi sunt data pharmaca dextra
Clare Bion, certe tu dira venena bibisti
Quis tamen accessit quem non tua labra sonoro
Moverunt cantu? quis tam ferus [serus 1531] ille? quis autem
Tam crudelis erat qui vel tibi miscuit? aut qui
Mista dari iussit tibi pharmaca, nec sit captus
Carminibus miraque tui dulcedine cantus?
Dicite Sicelides lugentes dicite Musae
Iusticiam sed nemo potest evadere quisquam
Verum ego nunc luctu afficior te propter acerbo
Et lachrymas fundo, quod si descendere possem
Vivus ad inferni Phlegethontia tartara ditis
Sicut et Ismarius cithara venerabilis Orpheus
Et Laertiades Troiae populator Ulysses
Sicut et Alcides quondam descendit, et ipse
Forte domum peterem Plutonis et alta silentum
Limina, ut inspicerem nunquid pallentibus umbris
Et magno caneres et qualia carmina Diti
Audirem, sed tu dominae nova carmina Ditis
Bucolicum Siculumque melos cane, quod iuvet illam
Illa quidem Siculis etiam consueverat olim
Ludere littoribus patriaeque in vallibus Aetnae
Dorica virginea modulari carmina lingua
Non sine honore canes, non praemia nulla dabuntur
Ut blandis citharae modulanti cantibus Orphei
Reddidit Eurydicen, sic te quoque forte remittet
Montibus his divine Bion, quod si mihi Musae
Sint faciles nihil addubitem, quin protinus ipsam
Accedam, et blando Plutonem carmine tentem