SEmper habet Musas ea cura, ea cura poetas
Illas facta deum canere, hos benefacta virorum
Nam cum sint divae coelestia numina Musae
Divinas possunt divorum dicere laudes
Nos homines quid ni mortalia facta canamus
Et laudes hominum, et meritum virtutis honorem
Sed quis in hoc adeo mortalis munere vitae
Quis nunc tam bonus est sub aperti lumine solis
Qui nostras aliquo Charitas dignetur honore
Excipiatus domo gratas, et munere donet
Quamlibet exiguo, nec forte remittat inanes
Illae autem iratis plangentes pectora palmis
Et pedibus redeant nudis, et acerba dolentes
Saepe mihi, quod frustra terint convitia dicant
Saepe revertantur nudae investesque puellae
Et miserae vacuas iterum referantur ad arcas
Et genibus sedeant gelidis capita aegra tenentes
Hanc etenim sedem quoties spe lusit inani
Eventus repetunt, atque haec sua limina servant
Nulla quidem Musis nunc est reverentia, linguae
Nullus honor docta quantumvis voce disertae
Nec quisquam est hodie, qui per benefacta mereri
Ut quondam studeat praeclarae nomina famae
Quin potius lucro insistunt et rebus inhaerent
Augendis quocunque modo, quascunque per artes
Nunc homines, et ut est mos temporis huius, avaras
Semper habent sub veste manus, dum crescat et arcae
Clausuras gravidae congesta pecunia rumpat
Unde nec impendens tantum quis donet amico
Quantum decedat deterso eruginis aeri
Quod si forte aliquis quicquam petat, ocyus inquit
Sura genu propior mihi ut est ita semper habenda est
Sed nihil ipse moror, versus et carmina vatum
Et potius divina requirunt numina vates
Quis vero attentas aliis accommodet aures
Cum sit et efficiat satis omnibus unus Homerus
Ille Poetarum mihi maximus esse videtur
Qui nihil accipiens nihil hinc auferre laboret
O miseri quo tanta lucri sitis ista? quid auri
Congeries miseram tanta strue degravat arcam?
Non sic divitiis uti decet, utitur autem
His bene, qui neque se fraudans indulgeat ipsi
Quod satis est genio, vitaeque accommoda servet
Quaedam distribuat, quos approbet ipse Poetis
Multa quoque agnatis et multa benignus amicis
Exhibeat reliquis, aras et sacra deorum
Muneribus colat, hospitibus sit largus habendis
Accipiatque lubens alienae sortis egentem
Et mensae socium sumat sibi, deinde volentem
Ire sinat placidis demulsum pectora verbis
Ipsos praecipue Musarum sacra ferentes
Praecipuo vates colat et veneretur honore
Ut secum Stygias laudem ferat ipse sub umbras
Nec tristes peragat luctus Acheronte sub imo
Sicut inops patrio duram qui plorat in agro
Pauperiem, rigidis versato robore callum
Inducens manibus, defessaque brachia iactans
Maximus Antiochus regum, praedives Aleuas
Imperio fuit, his servorum multa tyrannis
Milia parebant, quorum ditissima luxu
Atria magnifico plures pavere ministros
Quam numerare queas Scopadum quoque thessala Penei
Pascua lauriferi laetas armenta per herbas
Servabant immensa illis ad nota redibant
Limina caularum vitulorum milia multa
Mille greges ovium, mugitibus omnia vaccae
Cornutae stabula implebant, et florida tempe
Errabat dumeta olim Cranonia circum
Hospicioque bonis per pinguia culta Creondis
Delectos pavere greges oviumque boumque
Non tamen haec illis tantarum copia rerum
Profuit, aut verae laudis decora ulla tulisset
Postquam per Stygiam semel enavere paludem
Et dulces superi liquerunt luminis auras
Desertis quin his opibus sub nocte iacerent
Perpetua tristes inter sine laudibus umbras
Carmine venturis nisi Ceius omnia vates
Prodisset populis, illorum plurima plectro
Aeolico benefacta sonans, per carmina vatum
Victores celebrantur equi, quibus inclyta parta est
Palma per Elaeos sacro certamine campos
Quis Lycios Heroas adhuc, quis nosse comatos
Priamidas queat, et muliebria tempora Cygnum
Canentem, veterum nisi fortia facta virorum
Bellaque divini cecinissent carmine vates
Inclyta multivagi nec fama maneret Ulyssis
Errantis duo lustra viri maria omnia circum
Circum omnes populos, tandem et subeuntis avari
Limina Plutonis, quod vivo contigit illi
Nec notum populis ulla ratione fuisset
Speluncam fugisse feri Cyclopis eundem
Ipse quoque Eumaeus tacito latuisset in agro
Inter aras interque sues, te nemo Philoeti
Pinguibus audisset servantem pascua bobus
Retro lapsa pii Laertis fama perisset
Si non iuvissent divini carmina vatis
Nomina viventes mortalibus optima Musae
Atque aeterna ferunt et nulli obnoxia fato
Verum res pereunt, et qualescunque reliquit
Quantascunque etiam dives post fata reliquit
Divitias haeres rapit et consumit avarus
Sed labor est idem numero comprehendere velle
Quot vento rapidi veniant ad littora fluctus
Aut laterem liquido lutulentum fonte lavare
Et vicisse virum lucri dulcedine captum
Sed valeant quos talis amor sine fine fatigat
Et nullum miseri inveniant finemve modumve
Tristis avariciae, quin semper plura repertis
Accumulent et sollicito crucientur amore
Argenti atque auri, caecaque cupidine tristes
Intereant, me famam hominum populique favorem
Emeruisse iuvat plus quam si dentur equorum
Milia multa mihi, et mulorum quicquid ubique est
Quis tamen exhibeat, quem quaero, cui mea possint
Scripta placere viro? nostrae cui carmina Musae
Sint cordi, atque animum moveant virtutis amantem
Difficiles sunt nanque viae durique labores
Musarum, placido nisi Iuppiter ipse Camoenis
Aspiret vultu, sed nec dum desinit annos
Et celeres menses fessum producere coelum
Quin et adhuc multi currusque rotasque movebunt
Aeripedes, erit ille meo qui carmine dici
Se volet, et magnum factis imitetur Achillem
Et meritis illi cedat Telamonius Aiax
Qualibus hos circum Phrygium Simoenta potentes
Dardanii videre viri, quo littore quondam
Excelsum veteris monumentum constitit Ili
Iam Phoenissa tremit Chartago Libyssidos orae
Ultima, conatu metuenda parantibus omni
Bella Syracusiis, medias subeuntibus hastas
Et clypeis passim quatientibus arma salignis
Quos inter veteres Hieron Heroas et ipsos
Semideos vultu referens animoque decenter
Cingitur, et cristis galeam quatit acer equinis
Iuppiter illustris regnator maxime olympi
Tuque Medusaea venerabilis Aegide Pallas
Tu quoque quae magnam sortita es et incolis urbem
Quam praeclara Ephyra profugi posuere coloni
Hic ubi Lysimelaea vagis sonat icta procellis
Magna Ceres, Cererisque Proserpina filia magnae
Pellite devictos Siculis regionibus hostes
Ut trepidare fuga vis ultima cogat inermes
Lataque Sardoi tranantes aequora Ponti
Acceptas narrent clades et funera natis
Coniugibusque suis, quos hauserit ensis amicos
Doricus, et Siculo prostratas Marte cohortes
Iam tunc noscendas numero tot cladibus actis
Tunc propriae salvis habitentur civibus urbes
Deiectaeque arces iterum, quas perfidus hostis
Demolitus erat, tunc nudi cultibus agri
Et neglecta novo reparentur prata labore
Mille greges ovium viridantia gramina rursum
Pascant, et saturae balent in pinguibus herbis
Vespertina mero portantes ubera lacte
Plena boves, iterum repetant sua tecta gregatim
Messe sua longis viduata novalia bellis
Incipiant reparata novas producere fruges
Cum sua vocales repetunt arbusta cicadae
Insidiasque cavent servantum pascua, quando
Solibus aestivis mediae est lux plena diei
Arma sibi sua cum fragiles net aranea telas
Tunc et in arma tubae sileant funesta vocantes
Et bellum ne voce quidem quis nominet ullum
At laudum celebres Hieroni summa Poetae
Constituant decora aeterno quae praedita cantu
Transcendant Scythici spaciosa volumina Ponti
Quaque tenaci altum vinxisse bitumine murum
Dicitur, et latae regnasse Semiramis urbi
E multis tamen unus ego, quibus esse Poetis
Musa dedit, qui facta suis Arethusia plectris
Et fortem celebrant bellis Hierona gerendis
O Etheoclisatae Charites Minycia quondam
Invisa Orchomeni Cadmaeis moenia Thebis
Quae colitis, si nemo petat mea carmina, nulli
Invito obtrudam quos non mereatur honores
Sin aliquis petat, et laudari quaerat, ad ipsum
Cum Musis veniam nostris, et gaudia nostra
Musarum comitante choro sequar ipse nec unquam
A vobis patiar divelli, nam quid ubique est
Munere quod charitum dempto sit amabile cuiquam?
Vobiscum o utinam liceat mihi vivere totum
Quod superest vitae, et reliquum finire laboris