EUnice tumido derisit me improba fastu
Oscula formosae cum dulcia ferre pararem
Nuper et a sese repulit convitia iactans
Vade malum procul hinc nec me per inepta proterve
Oscula contigeris, neque enim sylvestria promptis
Oscula sed didici civilia stringere labris
Os mihi non poteris tu tam tetigisse venustum
Ne pervisa quidem tacitae nocturna quietis
Quales nanque oculi? qualis tibi forma? quis autem
Iste ferox lusus? quam mollia verba profaris?
Quam teneram barbam? quam molles fronte capillos
Demittis? sed enim morbo tibi labra laborant
Ipse color manuum niger est tibi, spiritus ater
Sordet, et os foedum putens exhalat odorem
I procul attactu ne me foedaveris ullo
Haec effata sinum ter conspuit ore sequaci
Ipsa suum, meque attente lustravit ab ipso
Vertice ad usque pedes, et totum lumine corpus
Ore loquens, oculis obliquis torva tuetur
Mollior et forma fit luxuriante, superbo
Me ridens vultu mihi circum pectora bilis
Fervescit, trahit accitum cutis atra ruborem
Et simul aversa est, et me digressa reliquit
Ipse iram tacito magnam sub corde premebam
Quod me sic pulchrum forma, sic ore venustum
Pessima derisit meretrix, et inutile scortum
Dicite pastores verum mihi, sumne ego forma
Praeditus, anne aliquis divum mea corpora mutat?
Et certe decus hoc nuper mihi floruit aevi
Sicut pulchra hederae frondentes brachia ramos
Conscendunt, sic barba sua lanugine nostra
Vernabat, similis viridi per compta Selino
Tempora crinis erat, frons splenduit addita nigris
Alta superciliis, oculorum gratia talis
Qualis cum glauca possit certare Minerva
Dulcius os quocunque cibo, quod ab ore fluebat
Vocis opus, mel atque favos dixisse licebat
Fistula sive mihi sive aedit tibia cantus
Seu resonum tenui modulor sub arundine carmen
Sive horum quocunque cano, sive omnibus istis
Dulcia verba loquor, dulcissima carmina canto
Et me formosum dicunt in montibus omnes
Quae modo cunque habitant Nymphae, quaecunque puellae
Et me suspiciunt, et amant, haec civica tantum
Non amat, et quia sum pastor, quod et exprobrat ipsa
Non audit quaecunque loquor, neque curat amantem
Per tamen ipse cavas valles Dionysus oberrans
Cum grege lascivos sequitur pascente iuvencos
Scilicet ignoret volucrum quod mater amorum
Aegra aliquando Venus pastoris amore fuisset
Irriguis Phrygiae pascens in vallibus Idae
Ipsa quoque in sylvis formosum servat Adonim
Extinctum in sylvis eadem deplorat Adonim
Quis fuit Endymion? nunquid non pastor et ipse
Candida pastorem tamen hunc dea noctis amavit
Syderii veniens alto de vertice olympi
Latmia saxa petit, pastorem amplexa iacentem est
Et tu pastorem ploras Rhea tristis amatum
Tu quoque num puerum pascentem Iuppiter ardes
Atque illum propter latis in vallibus erras?
Non amat Eunice pastorem sola proterva
Quae Venere est melior lunaque altaque Cybele
Amplius ergo tuum pastorem candida Cypri
Iam nec amare velis, munitas sive per urbes
Sive per umbrosos montes, quin ipsa per omnes
In vacuo iaceas noctes et sola cubili.