IN vino puer est sita candida veritas
Ut verbum vetus est nec habet dubiam fidem
Verum dicere nos quoque convenit ebrios
Ergo nunc animi tibi sensa ego detegam
Toto me puer improbe pectore non amas
Nanque hoc dimidium superest animae mihi
Formae munera rara adeo reputans tuae
Iamque id quod reliquum est animae simul occidit
Quod si forte voles ego munere vixero
Tuo cum superis, sed ubi nihil annuis
Cogis in tenebris male tristibus emori
Sicut convenit, et miseris in amantibus
Semper tristiciae locus est, tamen o puer
Si vis te senioris et utilibus tibi
Uti consiliis melius tibi cesserit
Et laudans mea pectora sana probaveris
Fac nidum tibi in arbore qualibet unicum
Quo non reptile serpere possit agrestium
Ullum, nunc alia tibi fronde hodie places
Atque cras alia, nec ab altero in alterum
Insanire pudet, siquidem tua contuens
Si quis corpora laudet, et omnia dixerit
Formosum, huic bonus incipis esse triennio
At te qui prius arserit hic triduanus est
Cordi forsitan alta superbaque sunt tibi
Et sperare videre nisi eximios viros
Sed tu si sapies similem tibi deliges
Quem constanter ames utinamque ita feceris
A cunctis etenim bene civibus audies
Et nec durus amor tibi fiet et impius
Qui mentes hominum domat et facile allicit
Me qui ferreus ante nec edomitus fui
Mollem fecit, et hactenus edomuit probe
Sed nunc me miserum tua forma decens rapit
Et captum tua labra tenerrima detinent