VEnisti dilecte puer iam tertia nox est
Tertia iam revehit croceos aurora iugales
Cum tamen una dies cupidis afferre senectam
Possit, et assidui depressis pondere voti
Quantum hyemi praestant genitivi gaudia veris
Ut gravibus malis superantur pruna Damasci
Lanigero est ut ovis tenero villosior agno
Ter nuptae quantum vetulae mollissima virgo
Praeferri poterat, quantum levis hinnulus omni
Concedit vitulo, quantum dulcissima cantu
Perpetuo cunctas vincit philomela volucres
Tantum inter reliquos mihi tu charissimus omnes
Tantum tu oblectas mea pectora, scilicet ergo
Non aliter cursu te festinante petebam
Quam properat sudans calido sub sole viator
Egelidam ramos fagi pandentis in umbram
Atque utinam spirent in utroque Cupidinis aestus
Aequales, et mutua amor praecordia servet
Nostra, nec ulla dies celebri nos eximat aevo
Verum grata memor de nobis carmina dicat
Posteritas, et sic aliquis canat, una duorum
Mens fuit, atque duo flagrabant ignibus aequis
Isti olim iuvenes, quorum ille, quod esset amator
Ispnelus gravibus dici potuisset Amyclis
Hunc, quod amaretur, merito dixisset Aitan
Thessalus, hi siquidem praedura Cupidinis arma
Aequali traxere iugo. nam scilicet illo
Tempore progenies hominum fuit aurea, quando
Mens fuit una eademque et mutuus ardor amantum
Et redamabatur quisquis constanter amavit
Hoc utinam pater ipse velis Saturnie vosque
Perpetuo iuvenes divi, semperque virentes
Ut mihi iam fatis Acherusia templa tenenti
Nunciet haec aliquis seclis post verba ducentis
Nunc tuus ille amor, et formosi nomen Aitae
Cuncta per ora virum volitant et fabula passim
Precipue iuvenum verbis celebrantur amantum
Ista sed ut feret ipsorum divina voluntas
Curabunt superi, coelestia regna tenentes
Verum ego te laudans formose haud mentiar unquam
Nec tenui gravis innascetur pustula nari
Nam si forte aliqua me parte momorderis, ipsum
Ne possit nocuisse statim facis, adficis autem
Laeticia duplici mea pectora teque relinquens
Mensuram cumulis semper fero pluribus auctam
Nisaei Megarae cives qui vincitis omnes
Arte peragrandi gravibus vada cerula remis
Vestra boni servent foelicia moenia divi
Qui tam Cecropium celebratis honore Dioclem
Illum quem iuvenum tenuerunt semper amores
Praecipuo, quam non aliquem qui vestra subisset
Tecta peregrinus, sub cuius busta sepulchri
Vere novo semper pueri florentibus annis
Conveniunt, certantque per oscula mutua palmam
Accipere ut quicunque labris ad labra coactis
Basia molliculo suavissima fixerit ori
Ad matrem redeat meritis gravis ille coronis
O fortunatum qui mollibus ista puellis
Oscula distribuit, multum namque ille precatur
Formosum Ganimedea, ut ora simillima Lydo
Accipiat lapidi, quo verum scilicet aurum
Argenti artifices possunt discernere pravo.