Formosam aggrediar lascivo Amaryllida cantu
Dum prope pascentes errant in monte capellae
Quas bonus impellit mihi Tityrus heus age nostras
Chare mihi ante alios mi Tityre pasce capellas
Vicinique satis pastas age fontis ad undam
Hunc libycum tamen et coleatum et vellere toto
Albentem, quoniam cornu ferit ille, caveto.
O dilecta Amarylli quid hoc tibi solus in antro
Deseror, et neque prospiciens, ut nuper, amantem
Blanda voce vocas? num nos odisse voluptas
Est tibi? sed facies laqueo ut mea guttura frangam
An potius videor tibi Simius esse supinis
Naribus? et prono mea pectora tangere mento?
En vero haec tibi mala decem, tua munera, porto
Arboribus decerpta illis quibus ipsa iubebas
Altera cras dabimus, nunc tu tamen aspice quantis
Conficiar penitus tristi sub pectore curis
O utinam stridentis apis miser induer alis
Protinus involitem quae tu colis antra, per herbas
Quae te Nympha tegunt hederae filicisque comantis
Nunc scio quid sit amor, numen grave, scilicet illum
Nutriit in sylvis mater saevaeque Leaenae
Praebuerunt mammas, qui me nunc urit, et intra
Viscera flammarum virus iacit, intima pascens
O vultu formosa, fero quae pectore saxum
Tota refers, o Nympha oculos frontemque decoris
Nigra superciliis, age me complectere amantem
Ut tibi quae decuit dudum nunc oscula figam
Vana licet fuerint suavis tamen ipsa voluptas
Oscula consequitur, quod si nihil ipsa moveris
Quam tibi nunc servo pulchra de fronde coronam
Intextum pulchris hederae de floribus albis
Atque apii gratum procul effundentis odorem
In minimas facies prope me conscindere partes
Hei mihi quid patior? cur tantum dura vocantem
Non audis? nunc ipse meo de corpore vestes
Abiiciens maria alta petam, fluctusque profundos
Insiliam, qua parte leves in gurgite thynnos
Observat, positis piscator retibus Olpis
Tunc siquidem cum me violentae iniecero morti
Plena erit illa tibi dudum sperata voluptas
Iamdudum scio, saepe quidem me multa rogante
Num mihi fida fores num me crudelis amares
Haud mihi Telephylon percussum molle crepabat
In digitis, verum moriente exaruit herba
Talia et Agraeo quaedam verissima dixit
Quae cribro divinat anus, dum tempore messis
Colligit elapsas spicas, quia totus amem te
Tu vero miserum spernas crudelis amantem
Nunc tamen hanc pasco bis foetam albamque capellam
Quam sibi iam toties Mermnonis Erithacis ultro
Filia deposcit corpus pulcherrima nigrum
Et certe feret, et quod tantum quaerit, habebit
Quandoquidem tu me multum spe fallis inani
Et tibi delitiae sunt haec ludibria nostri
Sed salit en oculus dexter mihi, nunquid adibo
Aspiciamque sub hac cantans mea carmina pinu
Respiciat si forte meos miserata dolores
Namque nec est credo totos adamantina sensus
Et certe Hippomenes Atalantae captus amore
Mala ferens manibus calida decurrit arena
Quem virgo interea rapido praevertere cursu
Ut vidit periitque profundumque hausit amorem
Thessalica sed et ipse gregem deduxit ab Othry
Antiqua sub grata Pyli consepta Melampus
Ipsaque tunc iacuit charum complexa Biantem
Quae mater tenerae formosa erat Alphesibaeae
Per montes sic nunquid oves dum pascit Adonis
Formosam Venerem flammis peioribus ussit
Usque adeo ut neque iam crudeli morte peremptum
Desinat iniectis amplecti Diva lacertis
Ipse quidem foelix multa mihi parte videtur
Endymion somno semper durante sepultus
Nunc etiam invideo quod possidet Iasioni
Tantum Amarylli bonum, quantum non ipse prophanus
Credere posse putem, sed me dolor urit, et atro
Conficit igne caput, nec tu mea vulnera curas
Nec canit ulterius quicquam mea fistula, verum
Hic iam crudeli confectus morte iacebo
Ingluvieque lupi rabida mea viscera pascent
Hoc tua ut oblectes prae dulci guttura melle.