Non me doloso Salmacis alveo,
Non mixta divis flumina Persicis,
Non mersus Aetoli Thoantis
Letiferis Achelous undis
Vocat canoro pectine Thracios
Laxare nervos: ponite murmura,
Cyduique Pactolique, et alta
Tibri pater metuende ripa.
Cantabo Bugum, qui neque Sirium
Latrare circum Viscovium sinit,
Laevosque defendit vapores,
Quos pluvio vehit Auster anno.
O Buge, sacris edite fontibus!
Quae me dearum Pieridum tuis
Haurire de conchis liquorem
Innocuae patiatur undae?
Quis pressa longo cornua me sinat
Levare musco? quis fluidos sinus
Rivosque de mento cadentes
Supposita retinere dextra?
O Buge, terso lucidior vitro!
Te nullus alta lapsus ab ilice
Eamus, neque armenti petulci
Ad niveas properantis undas
Perturbet error: non calido Notus
Te siccet aestu, non Borealibus
Demissa tempestas ab oris,
Sed tepidae leve murmur aurae
Perflet volentem: dum Cererem tamen
Domas rotarum mole volubili,
Messesque Viscovi feracis
Vorticibus teris aestuosis,
Jucundiori Pierias sono
Mulcebis aures. Nunc, age, Narviae
Concorde lapsurus fluento et
Masoviis refer ista Nymphis:
Si vera praesens vaticinantibus
Latous edit, credite, posteri!
Non longa saeclorum catena
Attonito dabit ore vatem,
Qui plena nostrae flumina gloriae
Feret per urbes: non humili lyra
Cantuque vos olim sonabit,
Et cithara generosiore.