O Diva, clari gloria verticis,
Cui dedicatis effigies nitet
Circum tabellis, et superba
Thure calent precibusque templa;
Paullum reducto Masoviam, bona,
Dignare vultu, qua vehit inclitis
Electra ripis, et refuso
Narvia luxuriatur amni.
Late potentem Lubieni diu
Serva tiaram, seu tibi Plociis
Affusus aris mille sacros
Asserit indigetatque mystas;
Seu literato plurimus otio
Musisque pallet: seu petit avii
Amoena Viscovi vireta, aut
Plutopolin viridemque Brocum.
Serves egenti Nestora Lechiae, et
Tnter togatas canitiem sine
Virere curas. Non tepentis
Non gelidi grave tempus anni,
Non siccus illum Sirius aut madens
Orion afflet; dumque tuo pius
Se ponit in vultu, salubrem,
Virgo, tui trahat oris auram.
Sic ille, sacris pulcher in infulis,
Te saepe placet: sic ego te novis
Redorsus exornem Camoenis,
Dum celeris redit orbis anni.