Surge, Musa, nuptiales
Aemulata voce plausus,
Per feracis arva Vilnae
Quaere flores, carpe frondes:
Carminumque mille foeta
Vere pulchro cinge, pulchro rore sparge tempora.
Parce nunc Horatiano
Alligare verba nodo:
Parce. Molliora blandi
Quaere plectra Claudiani:
Mitte bella, differ arma,
Hospitisque dithyrambi voce Vilnam persona.
Radivilae stemma cerae,
Alitem Jovis ministrum,
Qui per auras, qui per ignes,
Mille gyros, mille tractus
Remiges fatigat alas,
Barbitique carminumque voce, coelo devoca.
Ales armiger Tonantis,
Blande fulminum satelles,
Mitis ignium tyranne,
Nubiumque turbinumque
Linque serus officinas,
Carpe frondes, et paterno sterne nidum stemmati.
Carpe flores, quos maritis
Parturivit Alba campis:
Carpe frondes, (pias paterni
Educavit unda Chroni:
Quae vel adbibere Vilnam,
Vel propinqui lene murmur audiere Viliae.
It volantis aura prati,
Nexilis florum procella
Pingit Euros, et remixti
Liliis pluunt acanthi:
Ludibundi veris imber
Spargit arva, spargit urbes, tecta spargit urbium.
Ille nubium viator
Pulcher ales, ut virentem
Nube dividit pruinam!
Proque grandinum molesto
Dejicit ligustra nimbo,
Et roseta pro rubenti rubra jactat fulmine.
Jactat herbas, quas jocantis
Ludit inter ira venti,
Quas adhuc severiore
Ore bruma non momordit,
Sed Favonius tepenti
Fovit ore, fovit udis Aeolus suspiriis.
Ite, bella, quae cruentis
Ira colligat catenis,
Perque viva regna Florae
Nuptialis insolenti
Vere frondeat November,
Qua maritus alba calcat, qua marita lilia.
Aestuantis arva ponti
Vexet innocenter Eurus:
Ad fugacis agmen undae
Ter quater reverberatis
Aura rideat cachinnis,
Ludicri fluenta perflent sibilis Etesiae.
Magne Praesul, quae profano
Ominamur ore vates
Auspicata verba, sacro
Omineris ore Praesul,
Littavae sidus coronae,
Littavi lumen senatus, sol Wollowiciadum.
Sit perennis ille torrens
Illa vena jugis auri,
Eloquentis ille linguae
Amnis irriget senatum:
Architecta gratiarum
Illa longum verba pronis imperent Quiritibus.