Est puer hic nobis letis demissus ab astris,
Atque Mose ad ripam genitus tenerisque sub annis
Altus aquis Secane; Rodani nunc hospes ad undam.
Acceptus Musis, digito doctissimus omnes
Organicos miscere modos curasque nocentes
Pellere pectoribus, silvasque impellere cantu,
Sistere precipites pluvias, compescere ventos.
Hunc ego post patrios amnes, ut amena vicissim
Flumina nostra bibat, Athesimque Padumque parentem
Hortor, et Ausonia, duce me, respiret in ora:
Pollicitis precibusque animum flexisse videbar;
Spes titubat maiore minor; postquam attigit aulas
Pontificum, celebrat quos cardine Roma corusco,
Consilii subsedit inops, quo tramite vergat,
Hereat has inter gazas aurique nitorem,
Nos ne fidemque sequi nostram velit; inde nivalem
Horret et aeriam saxosi verticis Alpem
Ac putat Italiam toto distare profundo.
Hinc requies promissa trahit terrasque videndi
Famosas impellit amor; iuvenilia quorsum
Consilia evadant, dubium. Tibi funditus ipse
Persuade, nil hoc animi modulante tumultus
Iuris habere sui. Pax est, ubi iusserit ille,
Gaudia sub digitis habitant, dulcedine mira
Vincuntur tristes et vertunt terga querele;
Si sequitur, mulcebit agros et pascua late
Eridani vestrosque lacus fontesque decoros,
Quos parit et vitreo mittit mons aureus amni.
Te tamen ante alios curis absolvet amaris
Solamenque feret studiis calamumque iuvabit:
Iudice te, Philomena sibi iam luce propinqua
Cedet, inexpletos iuvenis dum cantat amores,
Cedet olor cantu senior iam morte sub ipsa,
Nubila diffugient celo, pelagoque procelle,
Parcius electrum flentes stillare sorores
Incipient fratrisque minus meminisse ruinam.