Sors sua quenque vocat: rigidam transire per Alpem
Sole nivem radio nondum frangente, iubemur,
Obscenosque locos, informia claustra malorum
Atque feram Rodani totiens contingere ripam.
Heu quis agit mea fata deus? quis sidera volvit
Noxia? Si patrium fesso fortuna sepulcrum
Invidet, extrema liceat iacuisse sub Artho,
Aut ubi serpentes habitant, ubi nascitur Auster,
Caucasea sub valle libens, Athlante sub alto
Et vivam et moriar, modo sit, dum vivitur, almus,
Cuius ab alternis respirem tractibus, aer,
Barbara, dum morior, saltem cui reddere corpus
Terra queam. Nichil e toto plus posceris orbe.
Hoc etiam, fortuna, negas; huc volvis et illuc,
Nullaque iam tellus, nullus michi permanet aer,
Incola ceu nusquam, sic sum peregrinus ubique.
Siste, precor, quacunque libet regione meoque
Ludibrio lassare, ferox. Non munera regni
Multa tui, non ampla peto; permitte quieta
Paupertate frui, patere hanc in rure reposto
Etatem transire brevem. Iam proxima mors est,
Libertasque simul, medium sine turbine tanto
Tempus eat; non ambitio nec avara trahit mens.
Tu longos sine fine adigis perferre labores;
Qui, quoniam assidue rapido cum tempore crescunt,
Quis michi portus erit? qualem sperare senectam
Linquitur? O miseris perplexum ambagibus orbem!
Celsa tremunt, pendet medium, calcamur in imo.
Ima placent, tamen aerio ceu vertice semper
Mens tremit et medio pendet velut anxia calle.
Id queror in primis. Quenam hec discordia rerum?
Si nimbos sevumque iugis sevisse Tonantem,
Si pelago fluctus tempestatesque profundo,
Naufragiumque gemam, desit patientia et equi
Iudicium: arentis sed enim modo gurgitis undi
Obruor indignans, humilique in pulvere ventis
Fulminibusque premor: sic nil michi profuit altum
Solicite vitasse locum. Verum ista profecto
Iusta, sed et sera est et longa et vana querela.
Sors igitur mea me repetit tritumque viator
Prendere iussus iter carosque relinquere amicos,
Urgeor alpinum raptim penetrare Tridentum,
Danubiumque novum iuvenemque ab origine Rhenum
Germanosque lacus: claudit namque hostis apertas
Ense vias. Quid agam? Rebus parere coactum
Durius est, et ferre iugum sine murmure prestat.
Pareo. Tranquillum dulcis michi fluxerat annus,
Sed brevis heu nimiumque fugax, oblitaque forte
Tantisper fortuna mei, dum cetera gaudet
Precipiti versare rota, michi grata relinquit
Otia, nunc eadem sphingosa negotia reddit,
Et labor invisus placidam fugat ecce quietam.
Tu, felix Barbate, tuum ne desere nidum.