Cum molles Jonathas sub culmine Thaboris agnos
Pascebat, cantu Jonathas lenissimus unus,
Isto monte super, dulces qui pasceret agnos.
Venit Atys, cantando et Atys quoque magis, et ipsi
Par Jonathae, juvenes ambo, et cantare parati
Cui Jonathas. JON. Cur nonquando huc convenimus ambo,
Tu canere, ipse bonus tibi respondere canenti,
Ad mollem fagi istius consedimus umbram,
Muscus ubi, et saliens haec inter gramina rivus.
Hic tenero cithysus pecori, lotique frequentes,
Et lenes Zephyri, et dulcis cantantibus umbra,
Hicque suus pasto potus non deerit ovili.
ATYS. At nos divinae invitant natalia Nympha
Nam fatis promissa, polo delabitur alto
Progenies, charae quam matris ab ubere vidi
Pendentem, sera è pratis cum nocte redirem.
Et nisi nostrorum vana est prudentia vatum,
Hanc reginam orbis quondam, sed serus habebit.
JON. Audieram dulces hîc quondam, lucis in auras
Venturum infantem, qui nos in sceptra referret.
ATYS. Audieras, et rumor erat non vanus et ipsos
Saepe mihi id quondam memini narrasse parentes.
JON. Et nos praeterea cessabimus? Omnia quando
Dulcis Aty, natâ de Virgine certa reportas.
Arys. Carmina nos Nymphae, non deerunt carmina nobis,
Dicamus, dicenda neget quis carmina Nymphae?
JON. Imo ego, namque tibi non deerunt carmine laudes,
Virgo, tuas tendant qui dicere, dona parabo.
Sunt mihi bis septem puri candoris olores,
Quos aluere suis nymphae Libanitides antris,
Et cantus docuere, vagi dum vallibus errant.
Hos ego, dum crescis, multâ bene sedulus arte,
Te,Virgo, laudesque tuas cantare docebo,
Ut tecum ludant faciles, cantuque perenni,
Vespere te summo, primo te mane salutent.
Illos oro ut ames, nam semper amaberis illis.
ATYS. Carmina non deerunt, si nobis munera desint.
Nam pater, et parcae dura inclementa matris
Me prohibet,ne quidquă ausim promittere Nymphe,
Est mihi Betlemiis olim compacta cicutis
Fistula, quam Phinees dono dedit, Isachar illi
Donarat, nostris qui primus carmina silvis
Et calamo docuit componere, et addere voces
Cantibus ad numerum, certâ sub lege, coactas.
Hâc regem saepe Assyrium, cum vana tumeret,
Impleretque suos falsis mugitibus agros,
Cantabat bonus, et socios cantare docebat.
Illa tuas, Virgo, cantabit fistula laudes.
JON. Quamquam si vates nostris pastoribus unus,
Nec tua vicinae celarint carmina rupes,
Non tibi, si certes, celebranda in Virgine, cedam.
ATYS. At quis te,Virgo, magno satis ore loquatur?
Aut dicat te digna? tuo ni munere dicat.
JON. Qui molli nuper pratorum stratus in herba,
Cantabam flores, et quae sit gratia florum:
Nunc te, Virgo, canam, primo quae lucis in ortu
Jam potes ore tuo splendorem vincere forum.
ATYS. Verum ego, qui Lunam in silvis, Solemque canebam
Auricomum, tum quae Lunae, quae lumina Solis,
Nunc totis tua, Virgo, canam natalia silvis,
Quae Solem, et Lunam primo jam vincis in ortu.
JON. Omnes nascenti vos ô! concedite Nymphae,
Seu quas primus habet, seu quas habet ultimus orbis
Formosas, primo quae vix sub limine vitae,
Et potuit jam tum, et meruit divina videri.
ATYS. Nonne vides, cum mite solum se vere benigno
Induit in flores, ramis exultat opacis
Omne nemus, montes, et prata virentia rident.
Talis prima fuit ridentis gratia Nymphae,
Primum oculis matri cum respondebat amorem.
JON.Qualis in irriguo cum mollis amaracus horto
Crescit, et ambrosium crescendo fundit odorem.
Sic virtus tua, Virgo, tui sic gratia vultus
Crescet, et ipsa suum crescendo fundet odorem.
ATYS. Forsan et ipse etiam, quos Nymphae sidera mores,
Dum crescat, veniatque suis cum floribus aetas,
Et quae fata parent, canerem, si blanda canenti
Gratia, si digni spirarent Virgine cantus.
JON. Cresce puella, tibi crescit quae plurima myrtus,
Vallibus his, nec aquas, nec iniquos sentiat aestus.
ATYS. Nascenti myrtus si sit gratissima Nymphae,
Nec rosa, nec violae myrtos, nec lilia vincent.
JON. Matres ferte rosas, vos lilia ferte puellae,
Ut texam Nymphae lecto de flore coronam.
ATYS. Tollite vos matres, vos tollite serta puellae:
Sidera descendant coelo, Nymphamque coronent.
JON. Saltem purpurei per gramina crescite flores,
Quos legat, et nitido componat pollice Nympha.
ATYS. Floribus at sat erit, si sub vestigia Nymphae
Surgant, vel sacro pressi pede surgere sperent.
JON. Cum pratis praesens aderis, non carmina deerunt
Culta, nec incurvo resonet quae tibia buxo.
ATYS. Tuque hic inter oves frondosi fontis ad umbram,
Sublimis musco frigus captabis opacum.
JON. Nec te paeniteat pecoris divina Puella,
Pavit et ipsa greges quondam formosa Rachelis.
ATYS. Tum nostri Agricolae, quando tua numina norint,
Te votis facilem segeti, pecorique vocabunt.
JON. Spem facit agricolae prima sementis in herba,
Pastori foetura, gregi spem gramina, rivi
Graminibus, tua, Virgo, tuo natalia ruri.
ATYS. Graminibus pecudes, et gramina vallibus imis,
Imae fluminibus valles, et flumina ripis,
Arboribus ripae, nos spe gaudemus amantes.
JON. Ipse, sinat mater, placeant quae munera mittam:
Namque locum vidi quo congessere columbae.
ATYS. Sunt mihi cana novem molli lanugine, nuper
Saepibus in nostris, quae mala Cydonia legi.
Estque domi dilecta soror, quae munera portet,
Et dicat: Virgo, qui mala Cydonia mittit,
Mittit et ipse animum, tu munus et accipe, et illum.
Desierant, at oves ut erant circum atque juvenci,
Obstupuere et oves cantum, obstupuere juvenci.