Venerat autumnus pomis jam laetus, et uvis,
Ex quo animum Daphnis curâ carpebat, et alto
Mentis inops caecum versabat corde dolorem.
Nec Daphnim laetus pomis autumnus, et uvis
Lenierat, dum spes avidi seges implet avaras
Agricolae, dum poma rubent, et praela redundant
Frustratos maestus Daphnis lugebat amores.
Uranidemque amens per devia rura vocabat.
Namque haerere domi, et patrios tolerare penates,
Aut lucem, sociosque pati non cura sinebat.
Umbrae illi nemorum cordi, rivique fugaces,
Abruptaeque jugis, deserta per avia, valles.
Hunc saepe oblitum ferae decedere nocti
Soi abiens vidit plorantem, vidit eundem
Soi rediens longos ducentem pectore questus.
At vatis, Fymbraee, tui te deinde misertum est.
Namque ut nigranti (sic sueverat ille) sub ulmo
Phoebum multa rogans, serâ jam nocte jaceret:
Ecce olli purâ pendens è nube videndam
Se dedit imperio Phoebi delapsa per auras
Uranis, et verbis sic moestum affatur amicis.
Daphni, quid indignos aegro sub pectore questus
In longum trahis, et duri fastidia Phoebi
Causando incusas? nec te fastidit Apollo,
Nec tibi prae quemquam posuit, sprevitque labores.
Sed modo jam de se meritum bene mittit in urbem
Urbem illam dominam mundi,Musisque frequentem,
Ut famae curru impositum te deinde per orbem
Differat, atque suis spectatum reddat alumnis.
Tum nec subducti deserto in tramite colles,
Praeterea, nec jam silvae, et loca sola placebunt.
Namque Parisiacae species cum te ampla tenebit
Urbis, et effusum passim mirabere vulgus,
Magnificasque domos, atque alta palatia regum,
Perque vias strepitusque virum, sonitusque roratum,
Atque frequentatas studiis popularibus artes,
Tum tristes prudens rerum aspernabere silvas
Hic seu te obliquo sub litore glaucus habebit
Sequana, seu pictos sub flumine nare phaselos
Videris, aut volucres ad ripam ludere currus.
Credo equidem, tum nulla animo suspiria duces.
Mox ubi fortè vagam vagus ipse incesseris urbem,
Quam varios varia objicient spectacula motus?
Seu pontis qua curva novi se machina tollit
Magnanimum Henricum ingenti exultare colosso,
Seu fortè effusos nymphâ Samaritide fluctus
Aspicias, atque undantem per compita turbam.
Seu tibi parte aliâ Luparae tecta alta superbum
Ostendant latus,atque demum praetenta per amplam
Porticus affuso praeter se porrigat amni,
Sive forum, seu magna sacri delubra senatus,
Atque Parisiacae spectacula singula pompae;
Non te jam forsan pecoris, rurisque relicti
Taedebit, nec difficilis fastidia Phoebi
Montibus, et silvis planctu narrabis inani.
Postquam te nostro Musae sub monte poetam
Sacrarint; quo monte magis se jactat Apollo,
Quam vel Parnassi, vel agrestis vertice Pindi.
Hic tu forti animo, nec inerti numine dices
Franciadûm pugnas, transmissaque lilia Belgis,
Et tristes curas bellantum, et grandia coepta
Monte super nostro referes, ubi pace sub alta,
Vatibus, et Musis haec otia fecit Apollo.
Tum narrabis, uti positis cessabit ab armis
Fractus Iber; mox ut totum sperata per orbem
Pax ibit, festo pastores carmine pacem,
Pacem ipsi agricolae, pacem omnis rustica pubes
Saepe inclamatam, turbâ plaudente, per aras
Supplicibus votis, et falso farro piabunt.
Hic etiam quaecumque vago rumore feruntur
Accipies. Quo castra loco nunc ponat Iberus?
Quid rerum jam Belgae agitent? quo litore classis
Franca hyemem duret? Quae sit fortuna Sueco?
Quod Marti sit fatum Italo? quibus horrida bella,
Inter Hyperboreas glacies, septemque triones
Sarmata agat studiis, toto ut pugnetur in orbe.
Nec tibi si silvae placeant, campique virentes
Defuerint, si visum, ibis saepe inter amoenos
Umbrarum tractus, aut qua se plurima tellus
Induit in flores, et caelo gaudet aperto.
Non pictae florum facies, cantusque volucrum
Proinde aberunt, vallefque cavae, collesque supini.
Hîc virides lucos, et opacum frigus ab umbra
Captabis, pecorique tuo solatia, puros
Monstrabis fontes, et amicos vatibus amnes;
Ipse autem nullo contractus corda colore,
Muscosi caput ad fontis projectus, et herba
Effultus molli, libabis gaudia ruris,
Liber ubi curae, atque ulmi frondentis ad umbram
Ingratos poteris cantando condere soles.
Tum tibi Bellaqueum si fors invisere fontem,
Sive Ruellaeam vicino in rure Napaeam
Contingat, variisque insignes fontibus hortos.
Fallor; Apollineum ni jam gratabere munus.
Haec eadem ut posset, quid non fecisset Alexis?
Haec sunt, quae nostrâ voluit te voce monendum
Tymbraeus pater. Ergo animis spem praecipe certam:
Nam te Musae omnes mysteria nostra docebunt.
Dixit, et afflictum Daphnim solata reliquit.