1XIX. Sage Simon, miserique omnes hujusce sequaces,
Qui, devota Deo atque bonis dedenda, rapaces
Venditis argento atque auro, nunc bucina oportet
In vos det sonitum, cohibet quos tertia valles.
Jamque, alia in fovea, scopuli nos vertice eramus
In summo, mediam feriunt ubi lumina fossam.
Proh quam mirificam Artificis sapientia summi
Caeloque ac terris Erebique in sedibus artem
Ostendit! quam cuncta modis sunt dissita justis!
10Ipse foraminibus petram vidi undique plenam
Per fundum et costas, cunctis pariterque rotundis
Ac pariter latis. Non majora atque minora
Hisce reor, quae sunt sacra mei in aede Joannis,
Rite ubi lustrantur pueri baptismatis unda:
Quorum ego, nec multum dilapsum est temporis, unum
Confregi, ut mersum eximerem de morte puellum:
Sitque hoc certa fides, aliter ne forte putetur.
Exstabant cujusque pedes et crura nocentis
Usque ubi pinguescunt, foris: intus cetera membra.
20Utraeque ardebant plantae; quae impete tanto
Quassabant ideo, ut funes disrumpere possent.
Cortice uti summo repit res flamma per unctas,
Sic erat a talo ad digitos. Tunc ipse: Magister,
Quis, dixi, ille est, prae reliquis quem flamma perurit
Acrior? ac majus tormentum ferre videtur?
Si libet, ille refert, ut, qua depressior ora est,
Illuc te ducam; quod vis, de se ipse docebit.
Quae tibi, respondi, est eadem mihi corde voluntas:
Tu dominus, placitisque tuis absistere nunquam
30Me nosti; nostique simul quae corde latescunt.
Haec ubi dicta dedi, ad quartum devenimus aggerem;
Et versi ad laevam, in fundum descendimus arctum:
Nec meus ex femore, in quo me susceperat, ante
Deposuit Doctor, quam venimus usque foramen,
Fixus ubi ille adeo pedibus diverberat auras.
Quisquis es, inverso qui fixus corpore, dixi,
Hic ploras, veluti stīpes plantatus in agro,
Si potes, eloquere. Astabam collo ipse retorto,
Non secus ac prona accipiens sacer aure minister
40Crimina latronis, qui, postquam fixus in alta
Est fovea, hunc revocat, vitam producere quaerens:
Tune hīc? tune hīc rectus ades, Bonifatius? inquit
Is clamans: aliquot mihi scriptum erravit in annis.
Tam cito opum satur es, per quas tibi adepta dolose
Pulchra fuit mulier, vexataque deinde nefande?
Ut, sibi responsum qui non intellegit, haeret
Tristis, et ore pudens, ac voces reddere nescit;
Sic tunc ipse fui; at Doctor mihi protinus inquit:
Dic, dic, non sum quem reris: jussumque secutus
50Sic ego respondi. Plantas impensius ambas
Is movit; mixtoque trahens suspiria fletu;
Quid me ergo rogitas? dixit: si discere quaeris
Qui sim, teque hĭc egit amor descendere ripam,
Scito quod augusto super omnes tectus amictu
Incessi, vereque fui prognatus ab ursa;
Nam mihi, ut ursiculos ditarer, tanta cupido
Sedit, ut aes terris, hic me in marsupia misi.
Me subter jaciunt, per aperta foramina tracti,
Qui, sacra vendentes, vitam me egere priores.
60Huc etiam ipse cadam, simul ac devenerit ille,
Quem ratus ante fui, quum sum scitarier orsus.
Verum hīc ardenti ac fixo mihi longior aetas
Ivit; quam plantis mox ille morabitur ustis.
Nequior hinc veniet, sine lege ac moribus, alter
Solis ab occasu, Pastor: quo tectus et ille
Atque ego mox erimus. Se, sicut Jason, habebit,
Quem, Machabaeorum ut scriptum est annalibus, olim
Rex suus in decus evexit, sic, rege favente
Gallorum, hic surget. Fuerimne audentior aequo
70Hic ego non novi; quippe his sum vocibus orsus:
Dic mihi, quid petiit Dominus, quum tradere claves
Jam voluit Petro? haud aliud, nisi comminus iret.
Non Petrus atque alii argentum petiere nec aurum,
Quum data Matthiae est sedes, quam amisit Judas.
Hinc bene habet: poena premeris, quam jure mereris.
Sit tibi pervigili male parta pecunia curae,
Infensum regi quae te dedit esse Sicano.
Asperiora quidem loquerer, nisi frena loquenti
Clavibus injiceret reverentia debita summis,
80Quas tu gessisti vivus: nam vestra fatigat
Turpis avarities mundum, pravosque juvando
Vexandoquae bonos. Vobis pastoribus exul
Intendit Patmos, quando cum regibus illam
Moechari aspexit, quae supra consĭdet undas.
Illam, inquam, septem quae jam cum cornibus orta est
Ac sibi bis quino ex capite acquisivit honorem,
Dum moresque boni ac virtus placuere marito.
Vobis esse Deum argenteum fecistis et aureum:
Quid vobis, nisi quod vos centum, ille excolit unum,
90Discrepat idoli cultor? Quot causa malorum;
Non tua deditio Fidei, sed copia rerum
Constantine, fuit, quam tu pro dote dedisti
Pontifici primo diti! Dum talia farer,
Sive ira illum ageret, mens conscia sive remordens;
Aëra vi magna pedibus pulsabat utrisque:
Ipse meas voces Vati placuisse putavi,
Vultu etenim blando intentas his praebuit aures.
Hinc, me complexus, sibi postquam ad pectora pressit,
Rursus cepit iter, per quod devenerat ante:
100Nec fessus me ferre fuit, dum detulit arcum
In summum, ex quarto per quem agger quintus aditur,
Suaviter hic onus exposuit, sibi dulce, per asprum
Irrepens scopulum, quo vix foret ire capellis;
ingressosque viam, vallis nos quinta recepit.