310Castra movere equites, certamen inire, fugamque
Carpere jam vidi, atque acies se ostendere campo;
Depopulatores alienae irrumpere terrae,
Atque excursores Areti equitare per agros;
Ludere vidi armis, et proelia ficta ciere,
Tympana dum signum, vel tintinnabula, pulsu,
Vel tuba, vel lituus, vel missus in aëra fumus
Alta ex arce, daret; nostratum more, perinde
Ac alienigenûm; nunquam at procedere signo
Quod tunc ille dedit, vidi peditesque equitesque,
320Aut navim, ad stellae visum vel litoris, ire.
Haud mora: Daemonibus denis comitantibus, imus:
Quam tristes comites! sed, pro ratione locorum,
Cum Sancto in templis, cum potatore tabernis.
Me tamen intentum gurges picis ater habebat,
Ut foveae mores omnes, in eaque perustam
Aspicerem gentem. Quales delphines in alto
Quum tergum attollunt, propereque ad litora nautas
Ire monent; cupidus poenae sic saepe levandae,
Quisquam attollit dorsum; sed, fulguris instar,
330Protinus abdebat. Velutique in margine fossae
Exsertant ranae rictum, dum cetera lymphis
Membra inclusa latent; sic stabant undique sontes.
At, simul his aderat Daemon, retro ora trahebant.
Vidi ego, ut interdum, dum desilit altera ripa,
Altera rana manet, quendam vidi ipse morari.
Horresco referens; crines huic protinus udos
Nycticorax unco arripuit, ceu lutra fuisset,
Ac pice detraxit (Cunctorum nomina noram;
Quippe haec audivi quum delecti ante fuerunt,
340Ac mentem adverti, quoties se deinde vocarunt.)
Huic age, clamabant alii, sic fortiter ungues
Insere, Manduce, ut penitus corium omne revellas.
Tunc ego: Praeceptor, dixi, fac scire, quis iste
Si potes, infelix, tam diros lapsus in hostes.
Illius accessit lateri, petiitque Magister,
Quisnam, ac unde domo. Cui talia reddidit ille.
Cantaber ipse fui: mater, quae ex patre creavit,
Tam male morato, ut sese ac rem perdidit omnem,
Servitio addixit. Thebaldi regis in aula
350Dehinc famulus, fraudes sum nectere subdolus orsus
Ac versare dolos; quare hoc nunc plector in aestu.
Tales edentem voces, furibundus Alastor,
Qui geminos dentes, apri de more, ferebat,
Perculit hunc uno, et quantum proscindere posset,
Persentire dedit. Nimium mus ille malignis
Felibus inciderat! Tum Pogonulus utrisque
Amplexus bracchiis: socii, hinc absistite, dixit,
Solus ego infigam. Versus mox ille Magistro:
Siqua tibi noscenda manent, inquire, priusquam
360Dilanietur, ait. Dixit tum proinde Magister:
Incipe de reliquis ergo mihi pandere quicquam:
Scisne, an sub pice quis lateat de gente Latina?
Reddidit is contra: modo sum digressus ab uno,
Non procul ex illis vitam qui duxerat oris:
Oh ibi mansissem! non uncum unguesque timerem.
Quae mora? clamavit Clazon; atque ilicet unco
Illi corripuit bracchium, avulsitque lacertum.
Vult etiam Algion immittere cruribus uncum;
At circum est torvo intuitus dux agminis ore.
370Quum paulum rediit inde quies, tunc ocius illi,
Qui sua spectabat queribundus vulnera, Vates,
Quis foret is, petiit. Frater Gomita, reponit,
Ille ex Gallura, quo non praestantior alter
Est usquam versare dolos; qui Principis hostes
Detentos, auro victus, velut ipse fatetur,
Dimisit laetos; et cetera munia fungens,
Insignis fraudator erat. Prope Zanchius astat
Ex Logoduro, ac de Sardis persaepe loquuntur.
Plura edam; sed, me miserum! ut stridentibus ille
380Dentibus infrendit! vereor, ne me impetat unco.
At Titanem, oculis torvum atque ferire paratum,
Dux turmae increpitans: huc siste, avis improba, dixit.
Securus tunc ille metūs: si forte videre
Atque audire juvat, qui vitam egere per oras
Inquit, et Eridani atque Arni, huc accedere faxim:
Daemones at cessent, ne quid vereantur ab illis
Ultricis poenae; atque hōc ipse in litore sīdens,
Septem pro me uno arcessam, quum sibila mittam,
Ut mos est noster, quum quis de gurgite prodit.
390Extulit os, quassansque caput, quum verba Cerastes
Audiit: oh, dixit, genus admirabile fraudis,
Quod sibi hĭc invenit, piceo ut se gurgite condat!
Ille, dolis dives; vere sum callidus, inquit,
Qui sociis pejora paro. Non turbidus Harpax
Tum se continuit, sociis haud consona censens:
Eja age: non ego te pedibus, si elabere, dixit,
Insequar, at rapide pandam pice desuper alas.
Margine distemus: nos a te dividat ora,
Ut videam, num prae nobis potes omnibus unus.
400Audi, lector amice, novi spectacula ludi.
Vertit in adversam quisquis tum lumina ripam,
Ille prior, qui hoc abnuerat. Tum, tempore capto,
Cantaber extemplo impegit vestigia terrae,
Insiluitque pici, promissaque vana reliquit.
Omnes invasit dolor, at magis omnibus illum,
Effugii qui causa fuit; quare alite cursu,
Jam jam te arripio, inclamans, est pone secutus;
At nil profecit: timor exstitit ocior alis.
Ille picem subit, atque alter tum, pectore verso,
410Sursum se erexit volitans. Sic aethere ab alto
Quum sibi vidit anas raptorem incumbere milvum,
Protinus aufugiens, liquidis se territus undis
Abdit; et is fractus redit indignatus in auras.
Ob fraudem iratus, gaudensque quod ille refugit,
Ut pugnam Harpaxi incuteret, vix Cantaber atram
Insiluit foveam, Titan procurrit in illum,
Injecitque ungues: haud segnior obstitit alter;
Ac simul impliciti piceo sunt gurgite lapsi.
Aestus dissolvit nexos; sed surgere ab amne
420Nequaquam poterant; tam pix infecerat alas!
Quattuor adversam tum Pogonulus in oram,
Multa dolens, propere misit; qui jussa profecti
Ad loca, demersis hinc illinc protinus uncos
Protulerunt, quos jam fervens decoxerat umor.
Talibus haerentes tricis nos linquimus illos.