Instar iter, jamjamque sequentia gesta retorquent
Carminis excursum, canitur res digna relatu.
Mentio namque viri venerandis laudibus apta est,
Namque Evangelium populo dum praedicat omni,
Nescius incoepti curam laxare laboris,
121.0962B| Lassatosque artus modica reparare quiete,
Perlustrans pagi confinia Bellovacensis;
Rossontus locus est, quo Sanctus venit anhelus
Qua modicus ripis refluit, sed massus opimis
Ubere frumenti copiosi et munere Bacchi:
Nec procul a tractu, quem cursus complet Oronnae
Hic fuerat mulier geminis viduata lucernis:
Fronte subobscura noctis simulatio vera,
Cujus nempe modum dum Justus cominus instans
Scrutatur, didicit causas tempusque negatae
Lucis, et auguriis justas quaesisse tenebras,
Frondicomaeque Deae se deseruisse renarrans.
Ducit eam rigidis ramorum flexibus arbor,
Quo caput extulerat perversa fruge colonis
Noxia lethiferum gignens radice venenum,
121.0962C| Rustica plebs prisco quam consecraverat hosti.
Fudit et ut mulier plangens lacrymansque querelas,
Reddidit his Sanctus miseranti pectore voces:
Non miranda refers, mulier caecata reatu
Cum proprio plangis discrimina crimine creta.
Magna sed admiror quam sit clementia Christi,
Cujus larga nimis te jam patientia portat.
Cujus ad offensam proprio famulabilis hosti
Emeritum retines damnum justumque pudorem.
At tibi si superest amissae cura salutis
Assensum nostris jam tunc praebere loquelis.
Ocyus audacter Dea quo stat pestifera, ito,
Spe stabili confirma animum, dextramque bipenni,
Arbor ut ad terras jam proruat acta securi,
Quam veneraris: enim citius promitto futurum
121.0962D| Credula si fueris, felicia vota reportans,
Quod capies celerem membrorum animaeque medelam,
Nec mora dum properat mulier, ducente puella,
Arboream truncare Deam, frondensque cacumen
Relligione carens succisum tradere flammis;
Perspiciens Sanctus fidei venerabile lumen
Interius fulgere, crucis celebrabile signum
In frontis medio gemina inter tempora sculpsit,
Mox quoque conspicuus delatus coelitus ignis
Splenduit, et clausae patuere in fronte fenestrae.
121.0963A| Sic veneranda manus jubar infert, atque relinquit
Nox oculos, exsulque dies illuminat orbes,
Ac mediis tenebris aurora crepuscula fundens,
Miratur radios frons illustrata serenos,
Quam tamen instructam veteres contemnere culpas;
Noxia quis pridem creverunt vulnera in illa,
Incolumem linquens, reliquos visurus amicos,
Dimisit Sanctus, tanti largitor honoris.