121.0958A|
Eia, age, Vacce jam late, mea Musa, vagantem,
Fidentem frenis, torquentem tela lacertis,
Pande, rogo et vulgo vulgari voce notato:
Si demas mutesque apices, Wasconia fertur.
Quae gens dura satis, variis incursibus instans,
Ictibus ac crebris hostilia tela rependens,
Extremis fuerat Francorum finibus hostis.
Sed tunc vulnificis substrata est pacifica armis,
Frenaque consilio tandem conducta salubri
Non laniat morsu, sed pacis in oscula tractat.
Illis temporibus, quis Sanctus in orbe manebat,
Ut Gallis fuerat saeva feritate rebellis,
Sic erat et Christo, reliquum qui straverat orbem.
Relligionis enim nudata decore jacebat
121.0958B| In noctis tenebris, nulla illustrata lucerna,
Horrendumque scelus, cui cuncta nocentia cedunt,
Quo gignente solent reliquiae concrescere pestes,
Cultum Christo habilem muta ad simulacra reflectens
Idola credebat numen Deitatis habere.
Hos ubi vesanos errorum comperit actus
Praesul Amandus, ab his, quos fratrum nomine dignos
Fecerat, accensus, horum celeranter adivit
Belliger insignis terras: ut praelia Christi
Bellaret, pariterque sui signacula Regis
Invictus miles praefatis inderet arvis.
Ut si multiplices non posset jure catervas
Vincere, vel pulchram caperet per vulnera mortem:
Dumque ibi vivificis inferret spicula contis,
Et multos aequaret humo, falsamque deorum
121.0958C| Sterneret ad terram constanter relligionem;
Unus iners, facilis, male lubricus, atque superbus,
Turpis et impurus scurrilia probra susurrans,
Quem merito vulgus vocitat cognomine mimum,
Obstitit infelix stolido bacchante cachinno.
Sed mox arreptus miser atro daemone, plenus
Quo fuerat pridem, cum vitae risit alumnum,
Ipse suis manibus male sano membra furore
Discerpit, scindit, disrumpit, diripit, urit,
Anteque quam patulos Erebi transcurrat hiatus,
Dat certum indicium, duce quo deductus abiret.
Ore uno stupeas millenas currere linguas.
Tandem distortus vacuatus et hospite et hoste,
121.0959A| Qui ingratus rediens animam violenter abegit,
Abducensque facit secum penetrare gehennam.
Qui fuit incentor culpae, fit tortor in igne.
Et quia sunt non laeta satis, quae scribimus, hinc jam,
Tristibus omissis, ad dulcia pergat arundo.