505Haec super adventu | cum dicta horrenda moneret,
ora puer prima signans intonsa iuventa,
dives opum, studiis florens ignobilis oti –
quinque greges illi balantum, quina redibant
armenta, et | dapibus mensas onerabat inemptis –
510continuo | alacris palmas utrasque tetendit
et genua amplectens | sic ore affatus amico est:
«o deus, o famae merito pars maxima nostrae,
ad te confugio et supplex tua numina posco.
omnia perfeci atque animo mecum ante peregi.
515eripe me his, invicte, malis. | quid denique restat,
quidve sequens tantos possim superare labores?
accipe daque fidem: | mihi iussa capessere fas est.»