Egregio, Moduine, viro tibi mitto salutem,
119.0253C| Exiguus magno, vilis et eximio.
Sum modicus, sed magna loquar: quia maximus ille est,
Cujus res parvo carmine nunc agitur.
Res divina tibi cantabitur: arrige, quaeso,
Sollicitas aures, et pia corda adhibe.
Esto memor, quoniam duras qui praegravat aures,
Ad Domini legem vota odiosa facit:
Et vacuas defert ad Christi altaria voces,
Pauperis ad vocem viscera cruda gerens.
Quid, quaeso, sacrosancta tibi nutricula nostra,
Atque eadem genitrix Ecclesia haec meruit?
Ut furiale odium ferali pectore versans,
Moliri hanc contra talia non metuas.
Discindis leges, canonum sacra jura revellis,
Dum materna modo viscera proh! subigis,
119.0253D| Nec metius demens calces illidere Christo,
De cujus stimulo terga cruenta geris.
Terga cruenta geris, nec sulcum corrigis, et bos
119.0254A| Cornipeta in Dominum turgida colla vibras.
Dum phrenesis furiale malum tua viscera ferro
Te proprio expetere cogit, et ipse nescis.
Justius invidia nihil est, quae protinus ipsum
Auctorem rodit, excruciatque animum.
Ecclesiae reverendus honos a tempore prisco,
Principibus summis praesulibusque piis,
Curricula annorum florens per plurima fulsit,
Sub pietate patrum pignora chara fovens:
Et gallina pios pennarum tegmine fetus
Mystica mundanis texit ab insidiis.
Agnoscis, ni fallor, enim quae nomine tali
Voce evangelica sancta notetur avis.
Illa dolenter avis etiam nunc garrula clamat,
Et nostro gemitus promit ab ore pios.
119.0254B| Teque prius quam calce secet, quam verberet alis,
Quamque oculis spoliet, sic pietate vocat.
O fili Moduine, tibi (nam pignus et ipse
Es nostrum, nostro fotus et in gremio)
Quid rogo commerui, tanto quod tempore tuta,
Sedibus e placidis pignora nostra fugas?
Quid mihi tristitias cumulas? quid gaudia truncas?
Cur gaudere mea me sobole haud pateris?
Me pietas, me prisca fides munimine forti
Cinxerat, et certis sepserat auxiliis.
Quique etiam accipitres fuerant milvique rapaces,
Ac soliti natos dilaniare meos;
In placidas versi subita pietate columbas,
Cursu avido nostros expetiere sinus:
Depositoque truci ingenio seu nomine torvo,
119.0254C| Nomine et ingenio complacuere meo.
Hospitiis haesere meis, mea parva secuti
Pabula, et innocuis vivere deliciis.
Rostra unguesque feros quis me vastare solebant,
Vertere in nostrum dulciter obsequium.
Adversas volucres virtute atque ore repellunt,
Me vigili studio, me pietate fovent.
Agnoscisne, rogo, venerandae aenigmata matris?
Et mea quid signent mystica verba capis?
An miserande meam nec vis cognoscere vocem,
Displicet atque oculis hispida forma tuis?
Te gemitus noster peperit, te parvulus ortum
Nidulus excepit, te calor hic aluit;
In lucemque trahens, tenebrosa ergastula rapit:
Atque dedit vita, luce, salute frui.
119.0254D| Haere igitur matri, dulces ne desere fratres:
Horum solus amor est tibi certa salus.
Cur hanc persequeris, cur dulcia pignora carpis.
119.0255A| Non haec nostra tibi nostra figura dedit.
Tunde igitur tetrum rostri damnabilis uncum:
Et fuge germana vivere carne ferox.
Utere simplicibus nobiscum dulciter escis,
Et miti mitem pectore quaere cibum.
Sunt pia jura ducum; pia sunt praecepta parentum:
Quis ego ab initio munior atque regor.
Quid tenebras luci, quid melli absinthia misces?
Ista tibi semper dissociata manent.
Ex quo conspicuus Christi per saecula cultus
Fulsit, et idolica fugit ab urbe lues:
Nunquam prisca meos vexarunt jura ministros,
Pondere nec saecli res onerata sacra est.
Semper distinctus duplex hic ordo cucurrit,
Judicibusque suis utraque pars viguit.
119.0255B| Ordinibus sacris reverentia debita cessit:
Plebeios rexit lex sua quemque viros.
Quid mihi nunc veterem tu vis subvertere sepem?
Quid mihi maceriam diruis oppositam?
Cur veteres fines nostro convellere fundo
Niteris, et cunctis pervia rura facis?
Audi veridico Salomon quid personet ore,
Et mucrone time te jugulare tuo.
Eversor sepis colubro mordente peribit,
Seque suo qui fert saxa labore premet.
Te preme, te perime: nam me spoliare nequibis,
Auxiliis fultam semper ubique Dei.
Post evangelicos clypeos, post tela corusca
Oris apostolici, post pia jura Dei,
Me Constantinus reverendo munit ab ore:
119.0255C| Me quoque Theodosius protegit ore pio.
Arcadio dulci perdulcis Honorius haerens
Me dulci eloquio laudat, honorat, amat.
Quid veterana loquar? nostro nunc ecce sub aevo
Qua placidus princeps me pietate colit?
Pro me conciliis sudavit saepe verendis,
Et valido pressit colla superba jugo.
Legibus antiquis edicta recentia junxit,
Et bona prisca novis auxit ubique bonis:
Ne me per pelagus mundi, per turbida saxa
Obrueret subito nox fera naufragio.
Vere clara micant sacri mysteria Christi,
Quae veterum signant gesta beata Patrum.
Jam validum Samson, dum vult peregrina subire
Connubia, impetiit horrisono ore leo.
119.0255D| Quem, veluti tenerum frustatim carperet haedum,
Ille necans, dulces sumpsit ab ore favos.
Sumpsit ab ore favos et dulcia mella leonis,
Qui fremuit pridem, dulciter ecce sapit.
119.0256A| Infremuit mundi Christo veniente potestas,
Gentilem ut plebem necteret ipse sibi.
Infremuit terrore gravi, legesque feroces
Edidit, ac toto terruit orbe pios.
In servis tamen ille suis virtute potenti,
Dum superat mundum, robora dira necat.
Ut male quod vixit, moriatur; mortua porro
Impietas dulcem promat ab ore fidem:
Quodque olim rabido fremitu laniare parabat,
Hoc modo jam dulci praedicet ore melos:
Jamque haedus Christi, qui tunc leo torvus abibat,
Peccator veniam postulet ipse sibi.
Sic mundana sibi subjecit culmina Christus,
Cuncta et in obsequium traxit ubique suum.
At tu si veterum nescis pia jura piorum,
119.0256B| Desine quod nescis dilaniare bonum.
Et cape tranquillus, brevius quod pagina verbis
Altera pacifico suggerit en studio:
Cumque serenato perlegeris omnia vultu,
Et quam non noras videris ipse viam;
Sub Christi terrore tremens, pietate fideli
Corrige quod pravum perspicis ipse tuum.
Nempe etiam si nulla usquam haec jura vetarent
Num gessisse decet talia pontificem?
Rem bene constructam tanto sudore, tot annis
Subruere, et sceleri pandere sponte viam?
Dicere, nullus honos debetur (credite) sacris
Ordinibus: cunctos pulset ubique forum.
Nam nisi coenobium mater muliebre gubernans,
Et sacer antistes, caetera pulvis erunt.
119.0256C| Si pater es cleri, noli contemnere clerum:
Nec te sic ut eos erige deicias.
Haec quoniam non sanctus amor, sed turgidus atro
Fumifluum spirans ructat ab ore furor:
Haec si mente pia relegas, si pectore puro
Accipias, prodest potio sacra tibi.
Est subamara quidem: sed si patiare, salubris.
Insunt gallinae zelus amorque simul.
Aestimo, vir prudens, nullo te felle moveri,
Cum videas Florum te sic amare tuum.
Nam meliora pii sunt vulnera semper amoris,
Subdola quam fictis oscula pressa labris.
Et bene non notus, male si increbescere cunctis
Coeperis, infamis fabula semper eris.