Quis te furor, Neaera,
inepta, quis iubebat
sic involare nostram,
sic vellicare linguam
ferociente morsu?
An, quas tot unus abs te
pectus per omne gesto
penetrabiles sagittas,
parum videntur; istis
ni dentibus protervis,
exerceas nefandum
membrum nefas in illud,
quo saepe sole primo,
quo saepe sole sero,
quo per diesque longas,
noctesque amarulentas,
laudes tuas canebam?
Haec est, iniqua, nescis?
Haec illa lingua nostra est,
quae tortiles capillos,
quae pactulos ocellos,
quae lacteas papillas,
quae colla mollicella
venustulae Neaerae,
molli per astra versu,
ultra Iovis calores,
caelo incidente, vexit:
quae te meam salutem,
quae te meamque vitam,
animae meaeque florem,
et te meos amores,
et te meos lepores,
et te meam Dionen,
et te meam columbam,
albamque turturillam,
Venere invidente, dixit.
An vero, an est id ipsum
quod te iuvat, superba,
inferre vulnus illi,
quam laesione nulla,
formosa, posse nosti
ira tumere tanta,
quin semper hos ocellos,
quin semper haec labella,
et, qui sibi salaces
malum dedere dentes,
inter suos cruores
balbutiens recantet?
O, vis superba formae!