Quem bellicosi prodiga sanguinis
Bellona Marti cunque probaverit,
Et patriam objectu cruenti
Pectoris eripuisse fortem,
Periculosam cum movet aleam
Fortuna rerum mobilis arbitra,
Signarit, et frontem superbis
Vulneribus memorem duelli:
Hic longa fiet fabula posteris;
Hunc invidendum fama nepotibus,
Proponet exemplum, memorque
Perpetuo celebrabit aevo.
Prius senectam marmora sentient
Mentita vultus oraque fortium:
Aut aera, quae spirant, parentum
Laurigeras imitata frontes.
Hac arte vincet livida saecula;
Fugamque longi temporis, Arctico
Clarus Sigismundus triumpho,
Et patriae pater atque tutor.
Cui fraudulentis artibus Aedones,
Tandemque fido milite Concanus
Et Tartarus velox pudenda
Versa fuga exhibuere terga.
Te, rex, sed olim patria, post quater
Emensa magni saecula Nestoris,
Inter Polonorum sacratis
Indigetes numerabit aris.
Vivet superbae fama Poloniae,
Vivet Poloni gloria nominis,
Vivet Jagellonum vetustus
Sanguinis, et imperio paterno
Fatale nomen. Quem modo Bosphori
Videre ripae, Thracaque flebilis
Phalangas hostiles prementem;
Dum patriae populique vindex
Virtus, honesto laeta periculo
Densos in hostes tela per et minas
Immittit audentem, fugatque
Dura super vacuos timores.
Dum castra densis oblita caedibus
Furor cruenta nube supervolans,
Et prae Ladislao minaci
Bistonias acies fatigat.
Qualis cometes sanguineum jubar
Spargens, minaci lumine fulgurat,
Abominati Martis ardens
Nuntius, horribilisque pugnae
Exterret urbes. Heu! quibus horrido
Cruentus igni nuntiat hostium
Turmas? quibus regnis, quibus ve
Bella famemque minatur arvis?
Talem Ladislaum agmina Thracia
Videre, quando fulmine saevior
Ibat per obstantes catervas
Aemonio inviolatus arcu.
Non tutiorem praestet aheneo
Lorica textu, aut unguibus horrida;
Non arte Vulcani gementes
Passa chalybs Steropas, vel Aetnae
Recocta flammas quae tulit: altior
Quam quem tuetur numine prospero
Virtus, et immissi volantes
Auxilio Superum manipli.
Devota ferro pectora Thracio,
Hostemque juratum exitiabili
Frustra sacramento paternis
Auspiciis animosus urge.
Urge Scytharum terga fugacium,
Et moesta Lunae cornua Thraciae
Jungi veta; quae jam maligna,
Luce micat, tenuique cornu
Sublustris, antiqui imperii decus,
Et spes caducas deserit occidens,
Septemque jam solvit Triones
Cassa metu Geticosque montes.
Post haec Orontes, aut gelido Ladon
Lavet fluento Bistonia rotas
E strage fumantes, et arma
Odrysia maculata caede.
Tureis nec ultra serviet altera
Formidolosi ripa Boristhenis:
. Sed barbaris velox Lycormas
Limes erit trepidusque Cydnus.