Et messes Arabum focis,
Et nimbos Cilicum, et divitis Indiae
Fruges adde Polonia.
Et promissa diu solve faventibus
Divis vota memor; neque
Fraudentur meritis templa vaporibus.
Non jam milite Tartaro
Desolata gement arva Valachiae,
Nec pulsata equitem exterum
Tellus barbarica sentiet ungula;
Nec victus toties Scytha
Viset sanguineae rura Podoliae;
Et campos memores fugae,
Lassis urget equis dum stimulos Pavor
Thressum post equitem sedens:
Ignavique Metus terga fugacium
Obverso clypeo tegunt.
Tunc, Osmanne, tibi dura necessitas
Hanc vocem et pudor extudit.
Imbellis volucrum turba fugacium
Pugnaces aquilas, (nefas!)
Ultro prosequimur, vanaque proelia
Uncis ludimus unguibus.
Signis ante quidem semiviri Phryges
Cesserunt Othomanicis:
Et quondam ingeniis Graecia nobilis,
Et mitis Paros, et manu
Imbelles Tyrii, quique Corinthio
Undarum arbiter insolens
Isthmus bina jugo dividit aequora;
Lunatesque vehens rates
Foecundus subita Nilus adorea
Captivo fluit alveo;
Et quidquid Libyco clauditur aequore,
Arctoo premitur jugo.
At non et simili Marte Polonia
Tentanda, et juga Carpathi,
Et devota neci pectora liberae,
Audacesque mori Aedones:
Aut duris Rhodopes cautibus editus
Miles sidere Martio.
Non jam Sarmaticas exuvias meis
Delubris voveo, neque
Currus sanguineos caede Polonica,
Capta mergere Vistula.
Quod si fata sinant, et bona fortibus
Coelo numina consulant,
Victrici galea jam meus hauriat
Rhenum miles, et Albula
Captivo Geticas sentiat alveo
Naves sanguine decolor,
Et quae belligerae cunque Poloniae
Gens ultra Tanaim jacet.
Bello sola mora est, sola Polonia.
Sed quid spem modo transfugam
Frustra sollicito? fataque Sarmatis
Conjurata cohortibus?
Ultra sola fuga est, si miseris fugam
Fortuna et pudor annuat.
Haec inter lituos dum lacrimabili
Thrax deflet querimonia:
Felices Aquilas, et toties Scythae
Notas Sarmata promovet.
Tunc virtus Zephyris vecta jugalibus
Instructas acies a d it;
Et magnas patriis viribus aggerat
Mentes, atque capacia
Non ignobilium pectora vulnerum
Implet sanguine Martio.
Et dura patriae mulcet Amor manu,
Formosoque periculo
Contemptorem animum funeris asperat.
Ut currus super et rotas
Plaudens laeta jubis colla comantibus,
Exhortatur equos Pavor,
Aut lucem gladiis addit aheneam,
Aut pinnas radiantibus
Componit galeis, duraque mobili
Ludens arma quatit manu.
Sic pugnes Superis in profugos Scythas,
Ladislae, faventibus,
Sic vincas Superis, o patriae decus,
Ladislae, volentibus.
Post victas acies, atque Othomanico
Tinctum sanguine Bosphorum;
Currus cum dominos utraque senserit
Servi ripa Boristhenis:
Per strages medias, armaque fortibus
Erepta arduus ambula:
Et partam meritis sume superbiam;
Dum conus galeae minax
Victum Thraca jubis altior increpat.
Aut lassum vacuo caput
Deponas clypeo; et quae prius hostium
Tinxsti gramina sanguine,
Somno jam placidus pacifico premas.
Dum pulchrum revehens diem
Ficta grata quies Martis imagine
Jam secura pericula,
Et vanos strepitus misceat insolens
Et currus et equos sopor.
Mox per frugiferae rura Podoliae,
Fatalesque Getis agros,
Qua nunc Odrysio sanguine pinguior
Campus caedibus horruit,
Qua nunc caede nova luxuriat seges;
Mavortis spoliis Ceres
Gaudens, Bistoniis demetet ensibus
Maturam segetem, et Scythes
Flaventes calamos discet acinacis
Sicco scindere vulnere.
Et scuta oviparas excipient aves:
Aut acris litui immemor
Carmen pacificum garrula ab hospite
Cassis discet hirundine:
Quae caesi capitis plena Podolicis
Campis volvitur, et minor
Cristis mobilibus moeret inutilis.
Sic, sic regia sanguine
Crescet fertilius barbarico seges:
Atque insignia principis
Frugis sanguineae purpura vestiet;
Foecundisque novalibus
Maturam segetem gloria demetet.
Et mandata fidelibus
Sulcis flava Ceres foenoris annui
Usuram agricolae dabit
Respondere tuis fida laboribus.
Hac sementis adorea
Armato agricolae sceptra virentia
Surgent, et diademata,
Sigismunde, tuis apta nepotibus.