Tertia praeterea dum coelum aurora teneret,
Solis et impigri conscenderet ardua currus,
Ne qua sepulturae cineris superesse vel ossum
Igne minuta queant, reparato multa furore
114.1056B| Ligna jubet praeses consumptis addere flammis.
Arida terrificis crepitant incendia tectis
Murmure de magno, fumus volat ater ad auras.
Nec mora pulchra cito dimissa columba natata
De coelo venit, flammas secrevit, et omne
Ignis onus camerae curvari more peregit,
Nec longum restincta rogi violentia cessit.
At post quinque dies judex, si corporis ullae
Scire volens tanto restarent igne favillae,
Fornacem reserare jubet, tum plurima turba
Militibus permixta volat, mirabile dictu!
Auribus appositis, intus sensere loquentem
Psallentemque Deo laudes gratesque ferentem.
Forsitan haec sanctis Mammes permiscuit odis:
Fecisti nos, magne Deus, transire per ignes
114.1056C| Fluminaque, et reddis post omnia dura quietem.
Attoniti, properata premunt vestigia retro
Judicis haec rabido portantes dicta furori.
Hic homo non magus est, praeses crede optime nobis,
Sed potius virtute Dei, non carmine, vincens
Saevitiae tormenta tuae, quem sedulus orat
Sub Christo salvante valet. Sed praeses, ut audit
Non ignes tetigisse virum: Nunc arbitror, inquit,
Nos magicos superare dolos, miles tamen ibis
Adducesque virum: non me vivente recedet
Sanus et incolumis, poenis vincetur amaris.