Miles ut ingentis reseraverat ora camini,
114.1056D| Angelicos astare choros, et cingere Mammem,
Suaviter in media vidit fornace sedentem,
Virtutemque humili trinam prece rite vocantem
Laudibus intentum Domini, sancto agmine septum;
Christicolae pariter, testes virtutis habendi,
Hoc etiam speculantur opus: Procede, vocat te,
Miles ait, Mamma, praeses, te cernere quaerit
Quo jussam carpente viam, petiere supernas
Fulgida continuo sanctorum millia sedes.
Quis dubitabit enim cives pro cive beatos
Advenisse suo solatia sancta ferentes?
Hunc ad certa suae properantem praemia palmae
Non linquunt, sed stare monent occultius ipsum,
Victorem sancti ducant ut ad ardua cives.
114.1057A| Praeses ut astantem saeva ad praetoria Mammem
Conspicit, his mentem pulsat sermonibus almam:
Quid magicae tantum artis opus per singula posse
Cernitur? ut flammae vires ac fraude perirent,
Sic ignes, sic nostra tibi tormenta videntur
Contemnenda? feras nuper quibus artibus, edic,
Legibus a propriis aliena ad fata vocasses,
Idem haec error agit, fraudesque videntur eaedem,
Te tantus fragilem quidquam ne laederet ignis,
Has artes dic sponte tua, tum liber abibis.
Nomen, ait, Christi, Mammes, mihi talia magnae
Virtutis documenta dedit; neque vana docebat
Ulla superstitio, pavi silvestria jussu
Quae venere Dei, memetque secuta Tonantem
Vocibus in propriis mecum laudare solebant.
114.1057B| Haec Mammem fecisse scias. Jam plurima cesset
Verborum jactura velim, veracia tandem,
Praeses ait, proferre stude, si fidere vanis
Indubitanter habes, habeo quoque vincere poenis
Conatus, decepte, tuos, jam detege demens
Qua ratione feras, qua tantum viceris ignem.
Non, inquit, magicas didici, vel profero fraudes,
Sed Natum coluisse Dei, de nomine cujus
Nomen habens, vitam tali pro rege paciscar.
Praesidis ira: Feras, inquit, promitto paratas
Humano gaudere solent quae sanguine semper,
His dulcem te ferre volo velociter escam.
Non terremur, ait Mammes; immitte, feremus.