His commota super furibundi praesidis ira,
Ire duos equites sanctumque adducere jussit.
Obvius his Mammes montis scandentibus alta:
Quo properatis, ait? Mammetem quaerimus, aiunt.
Si nosti, monstrato viam, qua mansit et ipse,
Vel qua pascat oves. Non hujus nominis, inquit,
Hic cognosco virum, nec hujus mansio nota est.
Non trepidans hoc dixit enim, sed verba monentis
Implevit Domini, sanctos qui jussit apertas
Declinare minas, ut servet jussa, peregit
114.1050C| In solo sermone fugam. Nam caetera fortis
Tentamenta tulit, pro Christo ponere malens
Quam servare animam, verbisque sequentibus ipsum
Non timuisse docet: Mammes cur quaeritur, inquit,
Declarate mihi et vobis monstrabo videndum.
Proditione, aiunt, pulsantur praesidis aures,
Audit et hunc puerum magicis confidere rebus
Et domitare feras et agrestibus imperitare.
Ille, Dei dono monitus, respondit: Eamus,
Gustemusque prius, tum jussa facessere tempus:
Adductisque domum convivia larga paravit,
Panis, aquae niveique apponens munera lactis.
Non tantum propriis precibus dilexerat hostes,
Verum quod sancti monuit sollertia Pauli
Esuriemve sitimve pati non pertulit ipsos.
114.1050D| Hinc videas mentem prunas tetigisse calentes,
Dum velut affines Mammem venerantur amicum.
Et redeunt sanctae testes virtutis opimi.