Otia longa trahens animus torpendo tabescit;
Faucibus in mediis, pigris compressa labellis,
Lingua jacet; calamum digiti tractare venustum
Haud poterunt; oculi furvaque caligine mersi;
Flatibus aucta nimis terrenis mens manet ipsa.
Excute torporem, segnem depelle teporem;
Officium digiti solitum vel lingua loquelam
Da, Deus, ut captent; spiramina nota recurrant
Per venias ructant praecordia carmina sacra.
114.1148C| Non canimus pugnas acres, aut triste duellum
Hectoris infausti, pariterque immitis Achilli,
Quando argiva manus regnum destruxit avitum
Pergameum; diro maculatas sanguine taedas
Vel canimus, gemino statuunt quas carpere ferro
Turnus et Aeneas, falsos duxisse penates
Qui fertur, latus tenuit dum regna Latinus:
Sed potius canimus sanctorum sacra trophaea,
Sanguine qui proprio stabilem mereantur honorem.
Martyris intermissa diu miracula narrem,
Qui geminos propero cursu curavit egenos?
Claudus erat plantis, multis lassatus ab annis;
Pigrior atque diu marcescens, calle negato:
Nec valuit pedibus dilectum carpere gressum.
Advectus sanctum supplex in vota vocavit;
Optatam meruit gaudens plantis medicinam.
Accelerans mulier, morbo vexata maligno,
Deformes digitis curvis ad sidera palmas
Protendit manibus mediis: « Nunc aspice, martyr,
114.1148D| Ungula stat misere totiens infixa per artus,
Qualiter et membris cunctis augere dolorem
Non cessat, nocuum citius deserere pestem
Da, medicus Christi, da jam fomenta salutis. »
Continuo pestis maculans cum voce recessit,
Luridus atque color vadens sicca ossa reliquit,
Prisca redit manibus, Christi de munere, virtus.
Praesul ut audivit comitum properasse catervam,
Ad villam quamdam propria ditione dicatam,
Obvius, ut populo defesso alimenta ministrent,
Ansoaldus amore pio direxit alumnos:
« Ite, ait, et populo dapibus succurrite lasso;
Sint epulae cunctis large, sit copia panis;
Delicias praebete simul, clarumque liquorem
Quo corpus sanctum fas sit perferre citatim. »
Vers. 1083.
114.1149A| Laetificata bonis tantis jam turba quievit.
Sed stupidam cunctis rem gesserat Arbiter altus;
Ille liquor duplis iterum remeaverat undis;
Dulcia musta madent, perque et sua vascula crescunt.
Nec claustris contenta suis, jam una per arva
Larga fluunt, rivis planum maduit pavimentum.
Additur et signo signum, miracula miris.
Inde petunt vicum veloci calle viando,
Quem juxta fluvius vasto sub gurgite tranat.
Hunc adiit fluvium gaudenter turba pedestris;
Vincenna et fluvius vocitatur Sannonavius.
Ecce minax tumuit mente stridente procella,
Ac per terga freti furiis agitata cucurrit.
Turbidus et pontus undis incanduit atris:
Auras ad superas nothus volvebat arenas.
Nec iteris spatium patuit, nec apta carinis
Fluctibus in mediis via: « cernitis, inquit (ut aequor?),
Personat e scopulis, magno se murmure miscent,
Et venti pariter parant confligere telis,
Inque vicem pugnis contendunt Eurus et Auster;
114.1149B| Montibus e summis undarum personat echo.
His ripis satius rapidum compescere gressum,
Quam tumidis, navi fracta, submergier undis.
Tandem desinite infidis vos credere ventis. »
At pater intrepidus rerum cui credita cura est:
« Haec vada nempe Deus poterit compescere, dixit,
Qui quondam ponti mandans confregerat iram:
--Tu, mare, cede loco, tumidique, silescite, venti. »
Prisca quies rediit, cessavit cerula ponti;--
Ipse etiam poterit commotos sternere fluctus.
Pergite fidentes, puppim submittite corpus. »
His gestis, cecidere minae, turbansque procella
Immitis conversa, in mite lympha quiescit.
Huc mulier peregrina, suo cum pignore caeco,
Accessit cupiens nato captare salutem.
Excubiis precibusque simul quo nocte sub ipsa
Martyris almifici medicantia membra quierunt
Pernoctans solita remearunt dona salute.
Sicque diu clausae reserantur fronte fenestrae.
Exsultat genitrix tantis ditata medelis.