Nec latuere diu crescentia signa dolosum
Diversa in populis Ebroinum; rumor ubique
114.1145B| Indiciis certis manifestat quod prius ille,
Invidia faciente, mala celaverat arte.
--Adspice, cum Domino martyr jam regnat in arce,
Invidiose, rapax, homicida, immitis, adulter:
Fulgescunt, radiant, flagrant, monstrantur, amantur
Signa pii vatis; virtus decorata nitescit.
Nunc, quid haec poteris falsa proferre loquela?
Quid, nisi corde gemis, tacitus pavitans, Ebroine.
Optatam e tumulo certat captare medelam
Quisque suis membris: sanis nam callibus iste,
Ille oculis radios gaudet remeasse serenos,
Expulsis tenebris, nocuo caruisse colore.
Ast alius triste exultat vomuisse venenum
Daemonis, et cunctos curat concessa potestas.
Indicio est regnare polo, cui tartara saeva
Promittis voluisse, tua est depulsa potestas.--
Talibus attonitus doluit signis Ebroinus;
Haec ait, ex imo rumpens hanc pectore vocem,
His questus lacrymis, dicens uxoris ad aures:
114.1145C| « Heu mihi! quid tantum populos celebrare sepulcrum
Audio? quid tantus plebis concursus ad illud
Pervehitur? Verum, conjux, an falsa videntur?
Estimo falsa magis vulgares ire per aures,
Martyra (quam?) dignas talem meruisse coronas:
Talibus auspiciis, credo, est delusa caterva.
Sed tamen, ut certos faciat nos, nuntius adsit,
Quique eat et redeat rapidis sub gressibus; ad nos
Certa ferens, dubios curet dissolvere nodos.
Unde, age, care comes, aliquis mittatur alumnus,
Pergat, et ad tumulum veniat qui cuncta requirat. »
Portitor, ad tumulum gradiens, se dicere jussit
Custodes, istis quae sit sententia firma
Rebus, quae populus resonat, qui vera fatentur.
Nuntius ille miser sanctum celebrare sepulcrum
Distulit, ac vacuas depromserat ore loquelas:
« Mortuus hic recubans vili sub cespite tectus,
Inquit, non poterit validam praestare medelam. »
Haec fatus vecors, pedibus mox perculit urnam
114.1145D| Despiciens, abiit. Confestim pestis iniqua
Corripit hunc, donec lacerans ac viscera torquens,
Tristibus exequiis vitam cum fine reliquit.
Non risere tuo adventu, nec gaudia portas,
His laetus dominis qui te misere, viator.
Disce tuis poenis nullum contemnere sanctum:
Sanctos qui temnit, dominum contemnere certum est;
Poplitibus melius flexis orasse beatum
Namque foret, plantis quam sacram tundere tumbam.
Pendulus expectans Ebroinus, portitor ad se
Quid ferat, et dubius, varia cum mente nutabat;
Ac secum tristis tacita cum voce susurrat:
« Cur cessat toties famulus qui missus abibat?
Cur etiam tardat remeans? vel non sine causa?
Aut istum suprema tulit sors, ut prius illum
Vers. 870.
114.1146A| Qui caput ante suo vatis mucrone peremsit:
Illius in cineres extemplo membra redacta
Comperimus. Simili hic etiam nunc sorte tenetur.
Forsan poena sequax redeuntem perculit istum,
Et parili damno perduxerat usque favillam.
Quid facimus? late cujus nunc gloria crescit,
Nostra etiam nimium turpantur gesta priora.
Fama volat hujus, redolens rumore corusco;
Nosque rei, ferimur cunctorum vocibus acti.
Sed, ne forte magis placido sermone redundet
Hujus fama viri, conemur sorte sinistra
Objectare malas illi falsasque loquelas,
Ne nostrae in populo minuatur gloria laudis. »
Talia tractantem, maturis cursibus illum
Mors rapuit; saeva condebat fauce baratri,
Multos qui ad mortem stricto mucrone coegit:
Fervidus hunc gladius vita spoliavit et armis.
Est completa Dei veris sententia dictis,
Ut, cujus quicunque furens maculaverit artus,
Fundat et ipse suum, gladio feriente, cruorem.
114.1146B| Tali sed tandem multatum fine tyrannum
Sufficiat dixisse; dehinc jam caetera dicam.