Astrorum terraeque decus, soror incluta Phoebi,
tu, dea, quae ualles crispato lumine adumbras:
grandia corda uirum tu tollis ad ardua, tentant
perficiuntque tuo sublimia numine coepta.
Tu, dea, tu praesens (quoniam nimis aurea fratris
Lux inimica mihi, patrios ubi fraude penates
Gallia subripuit), nostro succurre labori.
Te duce, magna peto, duce te quoque magna canendo
Nec prius ausa tegam nectenda murmur conchae.
Dulce loqui miseris, lacrimae solantur inanes,
flexanimoque silet sopitus carmine maeror,
carmine lenifluo mortalia corda mouenti,
cuius et illecebra demulcent pectora diuum.
Postera quin etiam soboles tardique nepotes
excidium patriae (tantum si carmina possunt)
erroresque meos repetent. Tum forte iuuabit
uirtutem memori ingenitam sub corde fouere.
Sic domus et nati splendent in imagine auorum,
sic, cursu exacto, dat lampada quisque uicissim.
Tum quoque multa meum seruabunt saecula nomen,
legitima haec etenim remanet pars unica functis,
quem non ignis edax, non tempus edacius igne.
absumit neque triste tegit cum puluere marmor.
Conscia tum sceleris furiisque agitata rubescet,
uel factis plaudet uirtute subacta tyrannis.
Sola etenim uirtus obliuia uindicat Orci.
Nec te, Musa, mihi causas memorare precabor,
quid patriae exitium, miserae quid perfida genti
perniciem adtulerit rapuitque Lutetia nomen.
Haec mihi nota patent, cum fraude superbia texit: