Nox erat et magni alternis per climata coeli
Ignibus auxerunt astra remota jubar;
Pollachar infusum Lethaeo munere somnum
Emotis curis, noctis amabat opes.
Cum subito tenebras fama est Jovis armiger altas
Decutiens, oculis visus adesse viri.
Perge, ait, et terrae nebulas transcende prementes;
Ducam etenim, quo te praemia magna manent,
114.1117B| Laetus ad haec grates cernenti cuncta quod aegram
Quaesitu longo vult satiare animam.
Ales ad alta volat, timidumque per aera portat,
Donec terrorem purior aethra dedit.
Daedalus ille novus, partim suadente timore
Partim praeproperum, quod terit horret iter.
Sordibus hisne, inquit, quis turgent membra gravatum
Lucida stelligeri me feret aula poli?
Quin patere excurrat distenti egestio ventris,
Terra suum servet pondus, abibo levis.
Unguirapus ventura sciens caudam ore teneto
Dixit, et expurga foetida quaeque celer.
Tum vero ut longum mundus duraret in aevum,
Ilia pro totis nisibus evacuat.
Hic aquila, absurdum est, divinis sedibus, inquit,
114.1117C| Inserere, aspergat qui loca celsa lue.
Ergo redi et strati sordes intende relapsus
Nec rursus speres sordibus astra sequi.
Evigilans quidquid supero sibi visus ab axe
Fundere, per lectum repperit ire suum.
Pro pudor atque nefas, visis deceptus iniquis.
. . . . . . . . . . . . . . .