His tibi versiculis, doctor sanctissime Degan,
114.1109A| Tatto humilis mittit verba salutis ovans.
Arctor in ambiguis vario moderamine rebus,
Utrum pauca loquar, an potius sileam.
Scribere cogit enim dilectio mutua memet,
Sed vereor ne non dem tibi digna, pater.
Tullius inferno quamvis repedaverit imo,
Exserat aut magnus ora faceta Plato;
Livius aut Titus secum ferat ipse Catonem,
Vel linguam teretem Sapho loquax terebret:
Non possent unquam laudum miranda tuarum.
Digne proferri, sunt quia multa satis.
Miramur merito sapientis munera mentis,
Doctrinam, mores, carmina, dicta, animum.
Nec minus exterius miramur sancta staturae
Incrementa tuae, membra, manus, faciem.
114.1109B| Nos parvos humiles, murem sibi forma subegit,
osque gigantem esse gloria molis habet.
His sed sepositis tota virtute precamur
Ne laceres versus, praesul amate, datos.
Sed potius scriptis recinentia scripta ministres,
Queis nos correptos admoneas petimus.
Quin etiam dabimus puerorum pauca legenda
Hinc joca nostrorum, ut vitiosa seces.
Verum de reliquo si quid mandare velitis,
Mente sumus parti, sic tua jussa sequi.
Quaesumus obnixe, nos ne fraudetis amatis
Vestrae doctrinae mellifluis modulis.
Sic equidem vobis, verbis audebimus ipsi
Dona salutis item mittere suppliciter.
Et faciat laetum regna poli capere.
114.1109C| Nunc valeas, vigeas meritis per saecula pollens,
Sisque memor nostri, nosque tui in precibus.