(PRO): Solve me o Iuppiter: iam nam gravia perpessus sum.
IUP: Solvam te, inquis, quem pati graviores compedes par erat, Caucasumque universum capiti superincumbentem nec a sexdecim vulturibus epar lancinari modo, verum et oculos effodi, quom nobis animalia id genus homines effinxeris ignemque sustuleris ac mulieres fabricaris. Nam quo me fraudaris in carnium partitione, ossa pinguedine obducta opponens potioremque partem seponens tibi, quid opus meminisse?
PRO: Verum ego satis supplicii iamdudum expendi, tandiu fixus in Caucaso et pessimam volucrum (quae male dispereat) aquilam pascens iecore.
IOV: Neque hoc eorum minimum quae te pati decebat.
PRO: Atqui non sine mercede me solveris, o Iuppiter! Nam tibi rem haud mediocriter necessariam significabo.
IOV: Etiamnum illudis Prometheu?
PRO: Si illusero, quid demum lucri faciam? An memoria excidet tibi quo loco sit Caucasus, an vincula rursus deerunt si forte impostor fuero deprehensus?
IOV: Primo eloquere quid mercedis necessarium adeo sic daturus.
PRO: Si quo properas dixero, an dignus videbor cui et in caeteris fidem adhibeas?
IOV: Immo vero.
PRO: Ad Thetidem, ut cum ea concumbas.
IOV: Ita prorsus res habet ut dixisti; sed quid amplius? Videris nam nonnihil fortasse veri expositurus.
PRO: Ne o Iuppiter cum Nereide concubueris. Nam quod ex te conceperit aeque de te ac tu olim de Saturno moerebit.
IOV: Hoc dicis me principatu eiectum iri?
PRO: Ne id fiat utique o Iuppiter. Verum eiusmodi quippiam sic concubitus minatur.
IOV: Valeat igitur Thetis; te vero obistac Vulcanus solvat.