Passa la nave mia colma d'oblio
Per aspro mare a mezza notte il verno
Infra Scilla e Cariddi; ed al governo
Siede il signor, anzi il nemico mio.
A ciascun remo un pensier pronto e rio,
Che la tempesta e ' l fin par ch'abbia a scherno:
La vela rompe un vento umido eterno
Di sospir, di speranze e di desio.
Pioggia di lagrimar, nebbia di sdegni
Bagna e rallenta le già stanche sarte,
Che son d'error con ignoranza attorto.
Celansi i due miei dolci usati segni;
Morta fra l'onde è la ragione e l'arte,
Tal che incomincio a disperar del porto.
Noctem hyememque inter mediam mea cymba per undas
Versatur diras, immemor ipsa sui.
Hinc mihi Scylla vorax minitatur, et inde Charybdis,
Et clavum dominus quin meus hostis habet.
Cuique procax remo tristisque incumbit imago,
Quae tempestates temnit et interitum.
Humidus assidue discindit carbasa ventus,
Quem desiderium, spes gemitusque cient.
Fusca irae nebula et lacrymarum defluus imber
Lassae jam funis stamina dissoluit,
Nescia quae veri mens texuit et malus error:
Seque tegunt oculis sydera nota meis.
Ars atque ingenium tumidis extinguitur undis,
Ut spes jam portus decidat ex animo.