I.
Floriparentes herbae,
Pratorum astra, flores,
Vallesque nemorosae,
Gemmaeque florum rosae,
Vos mea circum dio
Alata mens amore,
Lectura campis volitet
Divini mei amoris.
II.
Impressa magni Numinis vestigia,
Et divinae simulacra formae
Vos, vos mihi ostenditis.
Vos ora, vos vultum Dei,
Quem ludibunda pinxit
Pennati dextra amoris;
Et vos, qua licet, aemulamini
Auctoris ora Verbi,
Sed ore non simillimo.
Ades tu, Numen, ades:
Tu tibi pax: tu cordis
Tranquilla mei saties.
An erit illa dies,
Cum tui lumen oris
Licebit intueri?
III.
An erit, ut aetherea
Correpta face pectora
In cineres labascant?
Tum rogo de vitali
Ad te mens ales advolet,
In teque niduletur?
IV.
En, flosculi pulcherrimi,
Prae Numinis amore,
Expansas foliorum
Ad coelum alas explicant,
Odoris flant suspiriis,
Fletuque madent roscido.
Flammato, viden’? ore
Ut rosa purpurascens
Prodit amoris ignes.
En, hederae virentibus
Ad astra reptant brachiis,
Expressaque pallentibus
Expandunt corda foliis.
V.
An solus ego, me miserum!
Tot inter ignes algeo?
An solus ego ad terras
Devexo feror pondere?
Ah! tui tot amores,
Mi Deus, inde excita,
Quot viret arbor foliis,
Quot arva rident floribus,
Quot astra sudant roribus.
VI.
En pictis foliorum
Multicolor labellis
Flos tacitus divinos
Eloquitur honores.
En, coelo laudes accinunt,
Et aura leni sibilo
Et lympha leni murmure.
VII.
An solus ego, me miserum!
Tot voces inter sileo?
Ah! Divum Pater, ingere
Os laudibus facundum,
Linguas et tot canoras,
Quot mella legunt apes,
Quot garriunt volucres,
Quot aurae et Nymphae murmurant.