Exsultemus in ista
Fratres, solemnitate, gaudeat pariter
Oomnis Ecclesia,
Diem annuum colens.
Qua Dionysius, praesul magnificus
Cum Rustico, et Eleutherio
Suis sociis,
Martyrii corona splendidus
Coelum petiit.
Hic Athenis quondam philosophus, et
131.1026A| Areopagita dictus,
Inter suos exstitit primus.
Sed istius primatus apicem,
Cunctamque gloriam mundi
Sprevit sancti monitis Pauli;
A quo instructus atque baptismatis
Gratia lotus
Praesul et doctor plebi praeponitur
Atheniensi,
Quam lucifer velut quidam
Radiens omnibus exuit
Errorum tenebris.
Ac dogmatis sacri lumen
Nuntiat patriae, necnon
Et vicinis gentibus.
131.1026B| Posthaec instinctus amore
Divino, et a praesule apostolico
Visitat gentes procul habitantes
Et ferocia regna Galliae.
In quibus continuo praedicans,
Ac plurimos hominum
Convertens ad Dominum,
Postremo ab impiis capitur,
Et pro Christi nomine
Cum sociis plectitur.
O quam felix Parisiae civitas,
Qua tanti martyris sepulta
Noscuntur ossa corporis!
Sed non minus Radaspona beata
Quae nutu supero translata
131.1026C| Nunc ossa tenet eadem!
Ergo jam utrumque populum,
Necnon omnes adjuvamen
Tuum rite quaerentes,
Precibus commenda sedulis
Summo regi, venerande
Martyr, o Dionysi.
FINIS. Alia manus, non tam saeculo XII inferior, addidit in margine sequentia.
In coenobium istud transtulerat
Mortalium Rex invictissimus regum Arnolfus
Sanctissimi thesaurum corporis Dionysii.