Huc ades, Aonidum qui ludere quaeris in umbra
Germanoque faves integer ingenio.
Culta venit nobis gracili comoedia vultu,
Nusquani Teutonicis antea nata scholis,
Quam longo ex Graecis rapuit sudore Latinus
Atque aluit theatro non sine laude suo.
Haec eadem nobis triclinia prisca relinquens
Exoritur primum et Teutones alma fovet
Primus adest Reuchlin nostris et solus in oris,
Qui parat ad theatrum iam nova plectra novum.
Demissum superis nobis hunc censeo vatem,
Quo comicam stupida coepimus aure lyram
Doctam, Caecilii dignam Plautive cothurno,
Vatibus est ideo non minor Ausoniis.
Est vir quippe suo sub pectore totus Aratus
Divinusque Plato et magnus Homerus item.
Hic Solymas callet multo cum pondere chartas
Et Latiam linguam volvit in ore potens.
Turbidus auratas ut ructuat Hermus arenas,
Dives Cecropias ille ita fundit opes.
Quod variis intus redolent arcana figuris,
Ille hoc sub terra mente patenter alit.
Plurima philosopho referenda est gratia tanto,
Germanos numeris qui beat arte novis.
In biviis clamate virum, clamate per urbes:
Nobis es, Reuchlin, gloria prima, pater.
Dicite: longa nimis per te calumnia cessat.
Qua culpat Latium Teutones inscitiae.
Currite Germani, pedibus mox addite pennas,
Quos Rhenus tundit Danubiusque rigat,
Oceanusque undis quos Teutonus ambit opacis
Et quos sub gelidis Vistula gyrat aquis.
Pergite, certatim doctum legitote poetam.
Et placidus vobis rarus iambus erit
Namque hic multimodus pedibus saliendo choraules
In gyrum ducit, voce strepente choros.