CADA PIEZA VIVE EN UNA DIRECCIÓN · NADA VIVE EN UNA SOLA SALA  

PoetósferaLa BibliotecaBlossius Aemilius Dracontius

Blossius Aemilius Dracontius · Medieval

Romulea — Epilogus

latín

Desine, bellipotens, animos retinere feroces,
Dux, iram depone, precor: non sentiet Hector,
Quicquid in hoste furis, lacerum tenuisse cadauer;
Supplicium non Hector habet, sed poena Pelasgum
145Seruatur per castra tuis, dum funera punis.
Aeacus inuidiam, carus tormenta Patroclus
Sustinet et uestri poenas luit ille doloris.
Vel medium Priamo, generose, refunde cadauer,
Nam partem tractura tenet. Si reddere corpus
150Et laceros artus tempta pietate negabis,
Exiet Andromache socero comitante per agros
Astyanacta trahens, qua tristior orbita monstrat,
Et leget infelix dispersi membra mariti,
Vepribus e mediis rupem complexa cruentam
155Oscula fixa dabit dicens de rupe maritum;
In qua sanguis erit, rupem uocat Hectora coniux
Et puerum miseranda docet, ne calcet harenas,
Infecit quas forte cruor. Tardumque per horas
Expectat socerum, sed non uacat: exprimit herbas,
160Quas rubuisse uidet; hoc nati uultibus addit,
Vt patrem ferat ore puer; suadente dolore
Ipsa sibi demens extorquet, ut Hectora credat
Astyanacta suum. Priamo tamen Hectoris ossa,
Si qua iacent dispersa rotis, ostendet et ambo
165Carnibus Hectoreis defigent oscula flentes.
Ore cruentato puerum simul ambo monebunt
Oscula det membris; "laceros ubicunque iacere",
Dicet auus puero, "pater est quos uideris artus".
Moribus his si nulla uenit pietatis imago,
170Aspice quid faciant coniux pater Hecuba natus
Et pudibunda soror: Priamus iacet oscula plantis
Rex senior dans ipse tuis nec turpe putabat,
Quod miserum fortuna iubet; hinc uirgo pudica
Astyanacta tenens paruum super Hectora ponit
175Et puerum deflere docet, sed paruulus optat
Ire nec extincti cognoscit funera patris.
Heu lacerum nam corpus erat, quod mater et uxor
Complexae per colla tenent et uulnera ferri
Per laceros artus generoso in corpore quaerunt.
180Sed quid dorsa uiri palpant? Iniuria constat
Magnanimi iuuenis; plagam, qua concidit Hector,
Et uulnus si nosse placet, uersate supinum
Corpus et occisi tractentur pectora regis:
Inuenient ungues, quanto descendit hiatu
185Hasta potens quantumque dedit Vulcanius ensis.
Nam quod terga ferunt, hoc currus fecit Achillis,
Dum trahit extincti iuuenis per saxa cadauer
Et domino iam damna parant de funere tracto.
Hectora mirantes plus te laudamus, Achilles,
190A quo uictus obit: finem da, magne, dolori
Et post uindictam ueniam concede perempto,
Qui poenas in luce dedit. Iam respice mitis:
Astyanacta uides, Pyrrhi succedat imago
Ante oculos dilecta tibi, Priamique senectus
195Mentibus asciscat uenerandi uota parentis.
Nam genitor Peleus laetum post bella uidere
Te cupit; et senior Lycomedes, coniugis auctor,
Exoptat reduci gaudens offerre nepotem.
Planctibus Andromaches ceu praesens blanda putetur
200Deidamia simul, quae sollers nocte dieque
Mente oculis attenta uolat; nam fluctibus atris
Carbasa prima uidens amens occurrit in undis
Perquirens, si Troia ruit, si concidit Hector,
Sollicita quem mente timet; te plectra tenentem
205Atque iterum blandas iuuenili pollice chordas
Tangentem laudare cupit et bracchia collo
Nectere mellifluis adiungens oscula labris.
Hecuba maesta gemens et canos puluere foedans -
Omine non tali matrem praesentet ab undis
210Corde tuo pietas: licet haec mortalia fata
In se nulla timet, tamen haec te, fortis Achilles,
Mortalem genuisse dolet. Haec, summe, retracta
Et ueniam largire pius. Si parua putantur,
Fac pretium, uictor, generosum uende cadauer.
215Vendatur ceu uiuus adhuc nec munere paruo,
Sed ueniat tantum quantum pensabitur Hector.
Hoc placet ut fortis habeatur iudice bello
Mors pretiosa uiri: cunctos hortaris in hostem,
Si non uilis erit ueniens occasus in armis,
220Qui se despiciens ciues dilexit et urbem.
Dardanides dependat opes, det magna talenta:
Astyanax egeat, Priamus mendicet et omnes,
Infelix quos Troia capit. Haec poena manebit
Laomedontiadas, si carior ille sodalis
225Sollers Hectoreo condetur dignius auro,
Dum tamen infernis requies detur et bona uiuis
Praestetur de morte salus ac pace fruantur
Aeris innocui caelum mare Tartara tellus,
Vnde genus ducis; morti licet illa sepulchrum
230Comparet, omen erit, si reddat Troia tributum,
Troia uel Danais uectigal funera praestent.

Sigue explorando

Por su autor
Blossius Aemilius Dracontius · 23 piezas más en la casa
Dónde vive
La Biblioteca

← Romulea — EpilogiRomulea — <Epithalamium in fratribus dictum> →

Expediente

Autor
Blossius Aemilius Dracontius
Título
Romulea — Epilogus
Lengua
latín
Época
Medieval
Sala
La Biblioteca
Identificador
ws-la-romulea-epilogus--blossius-aemilius-dracontius-8a8b51
Cita recomendada
Blossius Aemilius Dracontius, «Romulea — Epilogus», Poetósfera, poetosfera.com/p/ws-la-romulea-epilogus--blossius-aemilius-dracontius-8a8b51.html

Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.