TErdenos Phoebi mihi iam facit orbita cursus
Et super hos decimus cardo volutus adest
Et totiens iam bruma nives demisit et imbres
Et totiens crustis terra gelata fuit
Falceque decubuit totiens Ceres alma sub agris
Et totiens Zephyrus pinxerat arua rosis
Pomaque iam totiens Autumnus protulit hortis
Et totiens Bacchus munera grata dedit
Bis mihi vigenus hinc currit lubricus annus
Prima mihi Phoebi visa ubi lampas erat
Vitalesque vias et respiramina cepi
Infans maternis pastus ab uberibus
Ora dehinc rigidi cogebat ferre magistri
Et ferulam rigidam nocte dieque pati
Inde per arcanam deductus philosophiam
Sudabam studio nocte dieque meo
Inde situm terrae didici cum Tethyos undis
Et triplicis linguae per rudimenta feror
Verba Lyrae sociare fuit mihi summa voluptas
Astrorumque vias pieridumque choros
Nulla meam flexit damnosa pecunia mentem
Illi ego non seruus sed mihi seruus erat
Hinc subii varias peregrinus Teutonis oras
Quatuor ad partes quas Alemanus habet
Iamque ego depilis glabraque in fronte notatus
Et cani mentum corripuere meum
Quale in Goricio feriunt vaga sidera caeli
Et stant cum caluis saxa nivosa iugis
Et mihi iam facies faveat cui nulla puella
Cum turpes rugas undique vultus habet
Invida quae cunctis formam cum tempore tollis
Languida cur properas curva senecta gradu:
Tu facis annosis putrescere robora siluis
Et spolias patulis arbuta grata comis
Aeripedes cervos et equos pernicibus alis
Exuis. et celeres comprimis atra canes
Te veniente cadunt in pratis gramina laeta
Et pereunt oritis lilia odora suis
Hei mihi quo fugiunt lasso de corpore vires
Et coma quae denso vertice flava fuit
Nec vigor in tremulis manibus: mihi vix pedis usus
Nec color in vultu talis ut ante fuit
Per faciem totam frons sese exasperat atra
Et pallent oris lurida labra meis
Rarescunt dentes citrini et in ore coloris
Decidui: et septum deseruere suum
Emoriturque suo mens deficiente calore
Quale solet tepido lente favilla rogo
Dissideo mecum probo nec mea tempora Celtis
Qualis sum nolo: nescio qualis eram
Et me iam fugiunt relevantes maesta sodales
Quique dabant olim gaudia grata iocis
Non animus talis: qualis iuvenilibus annis
Quondam erat: et vires perdidit ille suas
Nec me somnus alit per longae taedia noctis
Humectans requie corpora fessa sua
Sed variae surgunt curae cum pectoris aestu
Et veniunt miris somnia dira modis
Venturae mortis terrent simulacra sopitum
Auribus instillant: cras moriturus abi
Iturus nigras terrae moriturae sub oras
Quis Rhadamanthus atrox crimina cuncta rogat
Eumenides ubi triste sonant truculenta tyranni et
Aula sonat diris percita verberibus
Cerberei flatus ardenti ubi sulpure fumant
Fatalesque deae tempora maesta rotant
Hinc me circumstant vitiorum turba meorum
Dum feruet saeva pectus avaritia
Parte alia me affligit amor: stimulatque cupido
Et movet exigua corpora pigra face
Qualiter Hibernae iam restat portio lucis
Hibernus cum te sol Capricorne tenet
Lucem Cimbriacas miniam tunc spargis in oras
In paruoque micas lumine panta/kunwn
Iamque parum abfuerit totam quin cardine noctem
Inducas: horis vix tribus axe micans