QUid mea festivis impellis pectora verbis
Fontibus Aonidum tingere labra monens
Non ego iam Phoebo rapior nec Appollinis ira
Et mihi pierium displicet omne nemus
Seu mea Saturnus gelidus modo plectra moratur
Et vetat ut solitis non trahar ipse lyris
Aut toruum meditor trepido certamine martem
Qui modo Sarmaticos cogit in arma viros
Ut pellant scyticas tanais trans flumina gentes
Sarmatico quae iam margine plaustra locant
Atque hinc germanas cupiunt invadere terras
Utque olim Codanum sic modo adire volunt
Seu mihi iam blandum venus inspiravit amorem
Et iubet ut flammas prosequar ipse meas
Quicquid id est: Phoebo non sint sua carmina. nobis
Iam placeat nitidis Hasa puella comis
Quae sibi me tanto nuper devinxit amore
Dum me deliciis foverat illa suis
Ut nunc post habeam cunctos in amore sodales
Segnior ad castas factus amicitias
Displiceant quemuis mihi saepe in amore dolores
Ipseque sim morbi causa pudenda mei
Et quemuis ratio crebro mihi vellicet aurem
Saepeque praeceptis me monet illa suis
Scilicet: ut nocuas abigam de pectore flammas
Ne sim rumigero fabula vana foro
Sed feror in praeceps nulla medicabilis arte
Nec me consiliis quisque levare potest
Non Plato. non Socrates: latiae nec turba sophiae
Nec dea quae summo vertice nata Iovis
Sic me saevus amor rapit: et scelerata Libido
Ceu cupit hydropicas turgidus aeger aquas
Utque magis vetita sitiens exaestuat unda
Et reparat morbi semina lata sui
Sic me blandus amor graviori vulnere carpit
Dum vetor a vitio pectoris ipse meo
Illorum mores fugio simplex in amore
Qui dum semper amant: semper amare negant
Ingenue fateor: tantos mihi mente calores
Pro quibus insolitam Celtis obibo necem
I nunc ingenuas suadens mihi visere musas
Occupat insanus dum mea corda furor