Mihi magnarum curarum Hasilina levamen
O mihi quae flammas tollere sola potes
Sola mihi placido commutas tempora vultu
Luctifica: et mentis nubila quaeque fugas
Ecce iterum in mea membra ruit blandissimus hostis
Et premit assueto subdita colla iugo
Fluctuat in variis iterum mens aegra procellis
Praecipitemque parat mergere saevus amor
Qualiter incertam fragili cum cortice cymbam
Ventus agit: tumidis tollitur illa vadis
Et rapitur quo flabra vocant furientibus undis
Et tandem refluis naufraga fertur aquis
Pallidus ipse sedet mortis formidine nauta
Et movet attonitas in sua fata manus
Sic dubio suspensa metu: mea pectora flammis
Exagitas: animam discruciando levem
Quam melius fuerat patriis latuisse sub agris
Et vitem palo consociasse suo
Quam tot sollicitos vitae tolerasse dolores
Et semper dominum mentis habere ferum
Saepius exosus vitales corporis auras
Corripui ferrum te fugiente manu
Et pressisse volens in saucia pectora: tandem
Curarum finis mors ut acerba foret
Saepe calens flammis animam exstinxisse sub undis
Mens erat: aut laqueo plectere triste caput
Optavi totiens rapido me turbine ferri
Quo nitidum Phoebus ducit ab orbe diem
Ah quotiens dixi rutilo dum Iuppiter orbem
Fulmine concuteret me pater alme petas
Nostraque de gravibus soluentur pectora curis
Linquere quae mentem nocte dieque negant
Vel me constituas gelidis sub cardine caeli
O dea: quae tanti vulneris auctor eras
Ut mihi feruentes exstinguat pectoris aestus
Frigida nimbosi menalis versa poli
Sed video nullo flectuntur carmine divi
Ipse mihi inveniam per mea fata necem
Est mons aethereum pulsans cum vertice caelum
Qui iuga cum scopulis aspera durus habet
Huius hyperboreos dorsum cosurgit in axes
Brachia typheis continuata iugis
Gentibus hunc medium posuit natura duabus
Sarmaticos inter: pannoniosque duces
Sarmata de prisco carpathum nomine dicit
Hunc pergo infirmo tristis adire gradu
Ut mea ab aerio demittam pectora saxo
Pectora luminibus non bene capta tuis
Et posuit maesti titulum mea musa sepulchri
Musa canens laceris in mea fata comis
Hic iacet extinctus per saxa rigentia Celtis
Saxea dum fuerat saeva puella sibi
Carmina quam Phoebi poterant nec longa movere
Obsequia: ut noster mutuus esset amor
Quam bene nunc nostrum primum es experta calorem
Cum pretium mortis saeva puella vides