O iucunda mei suspiria nuntia cordis,
o oculi, nunc iam fiumina, non oculi,
haec mandata meae constanter ferte puellae,
gaudeat ut solita est fletibus illa meis.
Sensistine graves, inmitis Cinnama, poenas,
sensistine meus quam miserandus amor?
Perfida, me crucias, cum possis sola iuvare;
heu heu, nani per te, perfida, nunc morior.
Quam leviter poteras fato subducere amantem :
sed moriar; titulus sit mihi mortis Amor,
Si non magna satis perisse in amore puellae,
quantulacumque tamen gloria dulcis erit.
Pallidus a misero cessisset corpore languor,
in vultu si quid dulce notasset amor,
in verbis si mite aliquid. Spes omnis amantum
ex oculis; oculi nil nisi triste ferunt.
Ore Arabum nemus inspiras, ver ore reinittis,
unde tibi nomen, Cinnama, dulce fuit.
Oscula si summis saltem mihi pacta labellis,
concessum ambrosio si semel ore frui,
languidulis animani poteras tum reddere membris
et nudum inferno me revocare lacu.
Non mala Persephone letum properasset acerbum,
non iuveni pallens Styx adeunda foret,
non Phlegethonteae sentirem incendia ripae
Eumenidumque angues terrificumque canem;
sed tecurn carae duxissem blanda iuventae
tempora subque tuo factus amore senex.
At tu, sancta Venus, nostro succurre labori,
tu dea, tu vati, Cypria, parce tuo.
Diligat illa suumque et amans suspiret amantem
et iungi cupiat pectora nostra suis,
proque meis lacrimis totidem succende favillas,
omnia sint illi cognita nostra mala;
quem fugit, cupiat, quem non est passa iuvare,
nunc amet, uratur sic magis inque dies.
Sancta favet; iamque et placidis arrisit ocellis
aureolumque dedit lux mea basiolum,
basiolum, nigra quo me revocavit ab unda
atque animam fessis reddidit articulis,
quo sine non Arabum silvae, non rura Sabaea,
ambrosiae spiret nec sine mollis odor.
At tibi servati tanto prò munere vatis
sudabunt tepidis turea dona focis
et tibi cantabit laudes mea tibia; per te
Cinnama dura prius, Cinnama facta bona est.