Hic me marmoreum faceret deus, hic ego saxum,
quod premeret pedibus Fannia dura suis;
nani quotiens sacri peteret pia limina templi,
per mea membra suum saxea ferret iter,
et quotiens festis redeunt sua sacra diebus,
limine prodiret conspicienda suo.
Tunc ego, marmoreus quamvis nec sensile saxum,
gauderem nitidis ipse premi pedibus;
nam nihil est coeli subter regione creatum,
quod non delicias norit habere suas.
Quod, siquid Venererò Veneris seu spicula nescit,
durities artus induat illa meos;
et si te biduum cogar caruisse, necesse est
in speciemque abeat nostra figura rudem.
Una dies tantum est, qua te non, Fannia, vidi,
et sine iam videor sensibus esse meis;
altera, quam vereor, ne sit lux invida nobis
et siili de nostro nomine pondus iners.
Quicquid ero, merear cum de te, Fannia, maius,
o saltem strophium possit id esse tuum.