Ecquid in absentem quereris male fortis amicam
nec linquit curas Anthionea tuas?
Et deserta gravi resonant num litora planctu
ipsaque de lacrimis umet arena tuis?
Ac miser incassum votis tibi Nerea placas,
scilicet ut reduci venerit illa rate?
An mare longinquoque absens Trinacria tractu
exstinxere tuas igne tepente faces?
Sed neque tam facili percussit vulnere quemquam
ille sagittifera qui valet arte puer,
ut non post multos sanandum liquerit annos,
letalem didicit namque ferire locum.
Nimirum et saevas pascit Trinacria fiammas,
nedum sit facibus terra aliena tuis;
i 5 adde quod et Veneri tellus accepta suisque
testatus quondam sedibus altus Eryx.
An formosa novae successit Delia curae
atque novo cessit victus amore vetus?
Spiravitque tuis votis felicior aura
20 illuxitque tibi gratior hora, Leon?
Vicinique favet fontis custodia Thisbe?
Et soror et caro mater amica tibi est,
quaeque tuo invidit nuper fortuna sodali,
haec tibi felices porrigit aequa manus.
25 Namque ego cum facilis dominae temptarer amore
impleretque meam lenior aura ratem,
invida praeripuit laetae mors gaudia menti
fregit et in medio quassa carina salo.
Hinc ego blanditias ipsumque Helicona reliqui
30 meque ipsum damno deliciasque meas;
nec me ni tristes curae subeuntque premuntque
omnis et a moesto vate recessit amor;
deque meis quondam nugis lusuque iocisque
nil mihi nunc reliquum est, nil nisi triste queri;
35 nec me delectant dulces velut ante Camoenae;
illa quidem secuin meque measque tulit.
At tu, cui praebet faciles Amathusia natos,
dulcia naturae munera carpe, Leon,
venturamque memor fato properante senectam
40 non ingrata tuo dona refer Genio,
sitque omnis sine nube dies. Tum denique dices:
« Vixi, nunc, o mors, nil nocitura veni ».